Saturday, August 25, 2018

ప్రేమలేఖ -17



ఇది మొదటిసారి కాదు. నీవు లేకుండా ప్రయాణం. ప్రయాణంలో నీ జ్ఞాపకం. ఎప్పుడు పక్కకి తిరిగి పడుకున్నా మిగతా సగం ఖాళీ బెర్త్ నీ తాలూకు యాది. మొన్న వస్తుంటే బయట వర్షం. లోపల చలి. మన పాత ప్రయాణాల్ని ఫ్యాన్ గాలి యాదిలా మోసుకువచ్చింది. నేను కింద బెర్త్ లో ఉంటే చలి పెడుతుందని వచ్చి పక్కనే పడుకున్నావ్. మీద చెయ్ వేసి దగ్గరగా లాక్కుంటే వెచ్చగా ఉందని అలానే చేయిపై పడుకున్నావ్. మళ్ళీ పైకి పోయావ్. ఉదయాన్నే కంప్లైంట్ ‘రాత్రి చలి బాగా ఉంది. నీ పక్కన పడుకుంటేనే బాగుండేది’ అని. ఎందుకు రాలేదు? అంటే నా నిద్ర చెడగొట్టలేను అన్నావ్. ‘నాకు నిద్ర పట్టక నిన్ను మేల్కొల్పిన రాత్రులతో పోలిస్తే నువ్వు లేపడం ఏమాత్రం డిస్టర్బెన్స్ కాదు’ అన్నా. అంతే ఎప్పటిలాగే ఓ నవ్వు. ఎట్లా నవ్వుతావే అట్లా. ఎదలోతుల్లోంచి బొక్కెనేసి మరీ ప్రేమను తోడి కళ్ళనిండా నింపుకొన్నట్లు. పెదాల నుండి వర్షపు చినుకులు చిలకరించినట్లు.

చాలా నెలల తరువాత కలసిన దోస్తులు. రాత్రంతా కాసిన్ని ముచ్చట్లు. ఒక ఫోన్ కాల్ విషాదం. ముసలి సాధువును వెతుక్కుంటూ కాళ్ళు ఈడ్చుకువచ్చేంతా నడక. రూమ్ కి వచ్చాక ప్లేయర్స్ పెదాల మీద నర్తించి, ముసలి సాధువు తన తత్వాన్ని గొంతులో దింపి దేహమంతా ప్రవహింపజేశాడు. జాయింట్ అనంతర పింక్ ఫ్లాయిడ్, గన్స్ అండ్ రొసెస్ గీతాల్లా 'ఆజ్ జానే కి జిద్ నా కరో' అంటూ ఫరీదా ఖానం గొంతుతో 'శృతి' కలుపుతూ ఓ గీతం.

కలవాలనుకుంటూ అనేక వాయిదాల అనంతరం కుదిరిన దినం. సిటీ ఆఫ్ ఎలక్ట్రానిక్స్ గా మారిన సిటీ ఆఫ్ గార్డెన్ లో చెట్ల మధ్య ప్రశాంత ప్రయాణం. ఎప్పుడు పోయిన ఆతిథ్యం ఇచ్చే ఇండియన్ సోషల్ ఇన్సిస్ట్యూట్ ఇప్పుడూ ఇచ్చింది. ఇద్దరు ట్రాన్స్ మిత్రులు ప్రేమతో నోరు తీపి చేశారు. అక్క ఎప్పటిలాగే అంతే ప్రేమతో ముచ్చటించింది. అక్కడికి వచ్చిన తనకు తెలిసిన వారందరికీ పరిచయం చేసింది.

తిరిగివస్తుంటే బాగా తెలిసిన పరిమళమేదో ముక్కుపుటల్ని తాకింది. గుర్తుపట్టడానికి ఎక్కువసేపేం పట్టలేదు. నేను తిడతానని తెలిసినా నాకు అలవాటయ్యేదాకా కావాలని నువ్ వేసుకోచ్చిన చాక్లెట్ ఫ్లేవర్డ్ పెర్ఫ్యూమ్ పరిమళమది. మొదటిసారి చేతిపై నువ్ కొట్టినప్పుడూ, ట్రైన్లో తలగడగా నీ బ్యాగ్ వాడినప్పుడూ అందులోంచి వచ్చే స్మెల్ అంతగా నచ్చలేదు. నీ దేహపరిమళంతో కలిసాకే కదూ అది నచ్చింది. వస్తున్నపుడు మెడవొంపులో కాసింత స్ప్రే చేసుకొని వస్తావేమో, నిదురరాకో, నువ్ హత్తుకుంటేనో మెడవొంపులో తలవాల్చితే నన్ను చేరేందుకు నువ్ పడిన కష్టానికి గురుతుగా రాలిన చెమటబోట్లతో కలిసి అదో గమ్మత్తు మత్తును నాలోకి ప్రహహింపజేస్తుంది. ఆమాటే అంటూ అక్కడే తలవాల్చి శ్వాస ఎగబీలుస్తుంటే ‘రేయ్ చక్కిలిగింతలూ’ అంటూ నవ్వుతూనే ఉంటావ్. ఒక్క పరిమళం ఎన్ని జ్ఞాపకాలను మోసుకువచ్చింది. ఆ జ్ఞాపకాలను నెమరేసుకుంటూ ఇంటికి చేరాను.

Wednesday, August 1, 2018

ప్రేమలేఖ 16

బతుకు నిరంతర వలస అయినచోట నేనో నిత్య నోమాడిక్. మా తాత  బతుకుదెరువు కోసం వలస పోయాడు. మా అయ్యా చదువుకోసం  వలస పోయి అక్కడే స్థిరపడ్డాడు. నేను అంతే చదువు కోసం వలస వచ్చి నా ముందు తరాలు పోగొట్టుకున్నదేదో వెతుకుతున్నాను. మూతికి ముంత, మొలకు చీపురు పోయి, అల్ట్రా మోడ్రన్ బతుకే బతుకుతున్నా నన్నింక అలగాగ తప్ప మనిషిగా చూడని చోట మానవీయ సమాజం ఎక్కడైనా తారసపడక పోతుందా అని వెతుకుతున్నాను. ఆ వెతుకులాటలోనే  స్వేచ్ఛను, విముక్తిని కలగంటూ, నిజం అయ్యే కాలం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. ఎదురుచూపులో, వెతుకులాటలో పడి నేనో భైరాగినయ్యాను. ఆ తత్వం నా రాతలోకి ఎంత వచ్చిందో తెలియదు గానీ గడ్డం మాత్రం ఓ మోస్తరుగా పెరిగింది. ఎందుకో ఇప్పుడు పుట్టినూరికి పోయి రావడం నాకు ఓ ట్రావెలాగ్ యే తప్ప నోస్టాల్జియా కాదు. ఇంటికి పోగానే నేనేదో కొత్త చుట్టం అయిన ట్రీట్మెంట్. మా తాత అన్నట్టు సుక్క తెగిపడినట్టు పోతే అంతే కావచ్చు. ఒక్కరోజు పర్యటనకు రెండు రకాలుగా వండిన చేపలు, రొయ్యలు కాస్తా 'రాక్ ఫోర్డ్'. నువ్వు రావాల్సింది. నాకు కాస్త చుట్టం ట్రీట్మెంట్ నుండి తెరిపి దొరికేది. ఎప్పుడు వస్తా అన్నా హామీ తప్ప అది అమలయ్యింది లేదు. నువ్ నాతో ఇంటికి రావడం  'అమలుకానీ హామీల చరిత్ర'. బేటుని అడిగితే బిజీ డాడీ అంది. నేను ఫ్రీగా ఉన్నప్పుడు అడగవేంటి డాడీ అని అంది.

ఒక్క సంవత్సరానికి ఊరు ఎంత మారిపోయింది. తిరిగి FCI తెరుస్తున్నారని సంతోషపడాలా! నలభై ఫీట్ల రోడ్డు కోసం సగానికి తెగిపడ్డ దేహాల లాంటి ఇళ్లను చూసి భాధపడాలా!?. బస్టాండ్ లో దిగి ఇంటికి పోతున్న చూసిన దృశ్యం ఎందుకో హాంట్ చేసింది. అభివృద్ధి పేరుమీద జరిగే విధ్వంస దృశ్యం అది. ఎప్పటి సాయంత్రాల్లాగే ఓల్డ్ అశోక్ దగ్గరి టీ స్టాల్ కి పోయా. అక్కడి మిర్చిల బండి మాయం అయి, చుట్టూ ఇనుప కంచె మొలిసి బండ్లు పెట్టె జాగను ఆక్రమించింది. దుకాణం ముందు బండి పెడితే బిక్కుబిక్కుమనే చాయ్ దుకాణం ఓనర్. అర్జున్ స్వీట్ హౌస్ రస్ మలాయ్ టెస్ట్ యేమి మారలే. న్యూ అశోకలో ఇంకా ఏసీ పనిచేస్తలేదు. ఉక్కపోతలోనే, అంగీ వెనుకవైపు తడిచి ముద్దయితే సినిమా అయిపోయినట్టు.

తెల్లారి సాయంత్రం మళ్ళీ  ఓల్డ్ అశోక్ పర్యటన. ఎందుకో ఊర్లో ఉన్నన్నీ రోజులు అక్కడకు పోయి ఛాయా తాగడం ఓ మానుకోలేని అలవాటు. లక్ష్మీనగర్ తొవ్వ ఇప్పుడు వన్ వే. కొత్తగా చౌరస్తాలో ట్రాఫిక్ లైట్లు వెలగడం మొదలెట్టాయి. అవి ఆఖరిసారి యే పదేండ్లకిందనో వెలిగిన జ్ఞాపకం. అక్కడ రైట్ తీసుకొని ఫైవింక్లైన్ దాకా పోయోద్దం అని పోయాం. కనకయ్య దుకాణం రూపు మారినట్టు ఉంది. ఆ పక్కన గల్లీలోనే ఆకర్ష్ వాళ్ళు ఉండేవారు. సీత నగర్ బోర్డు వెలిసి పోయి, రాం నగర్ బోర్డు సిలుము పట్టింది. ఈరమ్మ హోటల్ నడుస్తుందో లేదో! ఆ రాత్రి ఎందుకో కనపడలేదు. అట్లే పుట్టుక, ఊహచ్చేదాక బాల్యం గడిపిన పాత ఇంటి దాకా పోయోద్దాం అనుకున్న ఎందుకో పోవాలనిపించలే. నువ్వుంటే తీసుకుపోయేవాడిని. మా వాడకట్టులో ఉన్న నానమ్మలకు, అత్తలకు పరిచయం చేసేవాడ్ని. అంతా కలిసి 'నీ బుగ్గలు చిదిమి దీపం పెట్టేవాళ్ళు'. ఏరియా హాస్పిటల్ లో బాబాయ్ దగ్గరికో, లేక నా హెల్త్ చెకప్ కు పోయినప్పుడు తప్ప ఆ ఏరియాకు పోయింది లేదు. అది దాటి పోక ఏండ్లు గడుస్తుంది. ఏరియా హాస్పిటల్, సబ్ స్టేషన్ గోడకు GRMC పెయింటింగ్ లు. 'ఆడపిల్లల కాపాడుకుందాం', 'నీళ్లు జీవనాధారం' సరిగ్గా గుర్తులేదు కొటేషన్ ఇదో కాదో, కానీ అమ్మాయిలు, నీళ్ల గురించి ఉన్నాయి. కాసేపు నవ్వుకున్నా. గోదావరిఖని గోడల మీద ఆ నినాదాలు చూసి. 'అమ్మాయి ప్రేమించట్లేదని యాసిడ్ పోయడం' అనే ఉన్మాద ప్రక్రియకు ఆద్యురాలు మా ఊరు. ఓపెన్ కాస్ట్ ల పేర ఊర్లన్నీ బొందల గడ్డలు, మట్టి దిబ్బలు అవుతుంటే నీళ్ళేక్కడ ఉంటాయి. ఆ నినాదాలు హాంతకులే సంతాప సభలు జరిపినట్లు ఉన్నాయి. ఇప్పుడు ఏమి మారలేదు. 'ఎచట స్త్రీలు పూజింపబడతారో అచట దేవతలు కొలువుంటారు' గాంధీ కాలేజ్ తలుపు రాసిఉన్న రాత. దాని ముందే అమ్మాయిలను చిడాయించడం చూశాను.

జ్యోతినగర్ బోర్డు ఇప్పుడో పురా జ్ఞాపకం. ఆ పక్కనే దాదాపు ఏడెనిమిది ఏళ్ళు కిరాయికి ఉన్నాం. అక్కడి నుండే మూడు స్కూళ్ళు మారాను. ముందుకు పోతే మా ఇంగ్లీషు మీడియం దెబ్బకు మూతపడ్డ మా బడి 'జ్ఞానోదయ విద్యాలయం' తన రూపురేఖలు మార్చుకుని గుర్తుపట్టకుండా అయింది. 'బడి మాదే అయినా నేనెందుకు మాదిగ సారోళ్ల కొడుకునే అయ్యాను.' 'ఈ దేశంలో వర్గాన్ని కులం నిరంతరం డామినేట్ చేస్తది అనేందుకు నా జీవితమే నాకు ఓ ప్రత్యక్ష ఉదాహరణ'. అది అమ్మిన తరువాత అక్కడి నుండి మార్కండేయ కాలనీకి షిఫ్ట్ అయ్యాం. ఫైవింక్లైన్ దాకా పోయి అక్కడ కాసేపు ఆగాం. అక్కడ గంటలు గంటలు రౌడీలు కొట్టుకునే వారని చిన్నపుడు విన్నా. చెవి తెగిపడ్డ కొట్లాడుతూనే ఉన్నారని. హత్యలు చాలా సర్వసాధారణం అయిన కాలం అది. ఇప్పటికి ఏమీ మారలే. జైలుకు పోయి వచ్చినవాడు అక్కడ హీరో. వాళ్ళని భయపెట్టే సికాస ఇప్పుడు లేదు. గోడల మీద వెలిసే పోస్టర్లు లేవు. అదిప్పుడు కార్మికుల గుండెల్లో పురాస్మృత జ్ఞాపకం. అమరుల తడి ఆరని యాది. పోరాటాల నేల ఇప్పుడు దళిత దళారుల, రౌడీల రాజ్యం. వాళ్ళు ఆడింది ఆట. పాడింది పాట. పైసా పేకో తమాషా దేఖో.

ఎందుకో జ్యోతి నగర్ లో ఉన్న ఇల్లు చూడాలనిపించింది. మళ్ళీ అదే రోడ్డులో వెనక్కి వచ్చి ఇల్లు, స్టేడియం చుట్టూ ఓ రౌండ్ వేశామ్. ఆ రోడ్డు మీదే సైకిల్ నేర్చుకుంటూ కిందపడి మోకాళ్ళు కొట్టుకుపోయింది. ఆ స్టేడియంలోనే కరాటే అని, ఫుట్ బాల్ అని కోచింగ్ కి పోయింది. ఏవి వంటబట్టక వదిలేసింది. రాత్రిదాక తిరిగి ఇంటికి వస్తే వీపు బసంత్ నగర్ ఎయిర్పోర్ట్ అయ్యింది అక్కడే. స్టేడియం ఎంట్రన్స్ పక్కన పానీపూరి బండి అతను మారాడు. ఊరంతా గప్ చుప్ వెయ్యమంటే నేనొక్కన్నే (కాగజ్ నగర్ ప్రభావంతో) పానీపూరి అనేది. అట్లా అనేది నేనొక్కనే అని అతనికి ప్రత్యేక అభిమానం ఉండేది. మనకు చివరకార్లో ఎగస్ట్రా పూరి వేసేది.

ఎల్బీ నగర్ బోర్డు అదో పురాస్మృతి. ఆ బోర్డు కింద నుండి ఓ అమ్మాయితో కలసి నడచివచ్చిన యాది. ఆ వయస్సులో అది ప్రేమో, ఆకర్షనో తెలియదు. ఆ అమ్మాయి మాత్రం ఇప్పటికి స్పెషల్ అనిపిస్తుంది. ఇప్పుడు పెళ్లి అయ్యి ఇద్దరు పిల్లల తల్లయింది. అదే క్లాసులో ఇంకో అమ్మాయి ఉండేది. 'మాది'గది (మాది+గది) అని తనని అంటే క్లాస్ లో ఉన్న అందర్నీ నిలబెట్టి కులాలు అడిగిన అమ్మాయి. వాళ్లిద్దరి గురించి ఆపేసిన బాల్యస్మృతులు మళ్ళీ మొదలెట్టి రాయాలి. విధ్వంసం అవుతున్న జీవితాలు. వెంటాడుతున్న కులం. ఏది ఇప్పుడు జ్ఞాపకం కాదు. కళ్ళముందు కనపడుతున్న వాస్తవం. ఊరు ఇప్పుడు ట్రావెలాగే తప్ప వెంటాడుతున్న కులం చేసిన గాయాల సాక్షిగా నోస్టాల్జియా కాదు.

తిరిగి వస్తుంటే మూత పడ్డ ఎ పవర్ హౌజ్. కరిగిపోతున్న గుట్టలు. వలస కార్మికుల నెత్తురు స్వేదంగా మారి గ్రానైట్ తీస్తే, దేశదేశాలకు ఎగుమతవుతూ తెచ్చే పైసలతో కొందరి ఒంటి మీద బట్టలు 'శ్వేత'రంగులో మెరుస్తున్నాయి. ఊరు పోయి వస్తే వెంటాడుతున్నది విధ్వంసమే. అభివృద్ధి ముసుగులో జరుగుతున్న విధ్వంసమే.

నువ్వూ రావాల్సింది పిల్లా. అమ్మ తినిపించే గోరుముద్దలనే కాదు ఈ విధ్వంసాన్ని పరిచయం చేసే వాడిని. విధ్వంసమవుతున్న బతుకుల్ని పరిచయం చేసేవాడ్ని. ఎందుకు 'నేనెప్పుడూ కులం అని మాట్లాడుతా' అని ఎవరో అన్నారన్నావుగా, పుట్టుకనుండి అది చేసిన గాయాలను పరిచయం చేసేవాడ్ని. అప్పుడు నా దాకా రాకుండా నువ్వే సమాధానం చెప్పొచ్చు. ఎందుకో ఈ ప్రయాణంలో నీ కంపెనీ మిస్ అయ్యాను. నువ్వూ ఉండాల్సింది అనిపించింది.

Wednesday, July 25, 2018

ప్రేమలేఖ 15

పదాలకు ఇమడకుండా,
మాటల్లో చెప్పలేని కొన్ని భావాలుంటాయి. నువ్ కనులతో పలికించినట్టు. నా ఎదపై మోపిన నీ పాదాలను ముద్దాడినట్లు.
ఇప్పుడు అంతే ఏం రాయాలి. రాయడం మొదలెడితే ఎంతని రాయాలి. జ్ఞాపకాల్ని అక్షరాల్లో కలబోసుకోనా! ఊసుల్ని పదాల్లో కూర్చనా! ఆనంతానంతా ప్రేమను వాక్యాలుగా చేసి ప్రవహింపజేయనా! వాక్యాలన్నీ ప్రవహించి ప్రవహించి ఏదో ఓ రోజు సంద్రమవుతాయి. వాక్యాల సంద్రంలో జ్ఞాపకాల లోతులుంటాయి. గాయాలుంటాయి. తిరుగుబాటు పాటలుంటాయి. కింద పడ్డ ప్రతిసారీ మళ్ళీ నిటారుగా లేచి నిలబడ్డ ధిక్కారం ఉంటుంది. స్వాభిమాన ప్రకటనలు ఉంటాయి. నువ్వుంటావు. నేనుంటాను. మనంగా బతికిన కాలం ఉంటుంది. ఎడబాటు, కన్నీళ్లు, వలపోతలు ఉంటాయి. ఎప్పటికిలాగే కలలకై మనం చేసే ప్రయాణం ఉంటుంది. కలసి కన్న కల ఉంటుంది. కలసి కనాలకున్న కల చెదిరిపోయిన విషాద జ్ఞాపకంగా ఉంటుంది. నవ్వుతూ, లేడిపిల్లలా గెంతుతూ కళ్లముందుకు వచ్చిన అల్లరి పిల్ల 'కల' ఉంటుంది. ఎందుకో ఇవన్నీ చెప్పాలనిపించినపుడు చెప్పుకోవడానికి నువ్వుండవు. దూరంగా ఎక్కడో ఉంటావ్. ఎప్పుడు వస్తావో తెలియదు. కానీ మళ్ళీ వస్తావనే నువ్ ఇచ్చిన నమ్మకం, చూడమన్న ఎదురుచూపు ఇంకా నాతోనే ఉంది. ఉంటుంది. అది గొంతులోకి దిగిన హబ్సన్ మత్తులా ఉంది.

నీకు రాద్దాం అని కూర్చోగానే ఎందుకో కీట్స్ గుర్తొచ్చాడు. కీట్స్ తన ప్రేయసికి రాసిన లేఖ గుర్తొచ్చింది. చదువుతుంటే, కీట్స్ పోయెమ్ ఒకటి గుర్తొచ్చింది.
"Pillow'd upon my fair love's ripening breast,
To feel for ever its soft fall and swell,
Awake for ever in a sweet unrest,
Still, still to hear her tender-taken breath,
And so live ever—or else swoon to death." ఈ కవిత పాదాలు నిన్ను ఇంకా ఇంకా మిస్ అవుతున్న అని గుర్తుచేశాయ్. నిజంగానే ఏదో sweet unrest ఎదను తొలుస్తుంది. అయితే అది కీట్స్ అన్నంత swoon to death స్టేజ్ కి ఇంకా రాలేదు.

చరిత్రలో కొన్ని తేదీలు మర్చిపోలేం. కొన్నిసార్లు కావాలని మర్చిపోయినట్టు నటిస్తాం అంతే. అవి అట్లా ఉండిపోతాయ్. ఎంతకీ తుడిచిపెట్టుకుపోని జ్ఞాపకంగా.  ఆ తేదీల చుట్టూ అల్లుకున్న గడచిన అందమైన క్షణాల్లా. కొన్ని తేదీలు పురాస్మృతులు కాదు. వెన్నాడే జ్ఞాపకాలు. మరికొన్ని చక్కిలిగింతల చిరునవ్వులు. మెడఒంపును తాకిన వెచ్చని నిచ్వాసలు. చలికాలపు వెచ్చని, ఎండకాలపు చల్లని రాత్రులు.

Monday, July 16, 2018

ప్రేమలేఖ 14

ఓయ్ పిల్లా. నిన్న కల్లోకి వచ్చావ్. రోజు ఇదే చెప్తావు అంటావు. 'sex with love, sex without love' మీద ఓ రాత్రంతా మాట్లాడుకున్నాం గుర్తుందా. అదేనోయ్ 'నీళ్లు, గ్లాసు సిద్ధాంతం'. నిన్న ఓ సినిమా చూశాక ఎందుకో ఆ చర్చ గుర్తొచ్చింది. ఆ చర్చ, నీళ్లు గ్లాసు సిద్ధాంతం కన్నా రాత్రుల్ని 'ధార'పోసిన వాడ యువకులు వెంటాడారు.
ఇందు అనే గడి గావురాల పిల్ల. సిక్స్ ప్యాక్ యువకుణ్ణి చూసి ప్రేమ?లో పడుతుంది. ఓ రోజు అతన్ని ఇంట్లోకి లాగి గోడకు అదిమి ప్రేమిస్తున్నాని చెప్తుంది. వాళ్లిద్దరూ చెట్లేెంబడి, పుట్టలేంబడి పడి ప్రేమించుకుంటారు.  అమ్మాయి ఇంట్లో ఎవరూ లేకపోతే పిలుస్తుంది. అక్కడ అంతే they make love. Or love makes them. ఓ రోజు ఆ పిల్ల ఇంట్లో మన విషయం చెప్తా అని పోతుంది. నువ్వు వెళ్ళు అని హీరో వాళ్ళ డాడీని పంపిస్తాడు. తెల్లారి హీరో లేచేసరికి యాక్సిడెంట్ అయి డాడీ హాస్పిటల్ లో, ఇందుకి వాళ్ళింట్లో నిశ్చితార్థం. హీరో పోతాడు. ఇందు వాళ్ళ అయ్యా తంతాడు. హీరోని బంధించి ఇందుకి పెళ్లి చేస్తాడు. అంతే అమ్మాయి అమెరికా, మనోడు  గంజాయి తాగుతూ, గడ్డం పెంచుకుని, ఆమె ఏడాబాటులో కలిగిన విరహంలో ఇక్కడ. ఇక్కడి వరకు మన చర్చకు,రాత్రుల్ని 'ధార' పోసిన వాడ యువకులు యాది రావడానికి సంబంధమేమి లేదు.
మూడేండ్ల తరువాత ఆ పిల్ల అమెరికా నుండి తిరిగి ఇంటికి వస్తుంది. హీరో పోయి తనతో రమ్మంటాడు. తాను రానంటుంది. మీ నాన్నకి భయపడుతున్నావ్ అంటాడు.  పెద్ద గొడవ. కట్ చేస్తే. హీరో వాళ్ళ డాడీ వచ్చి తీసుకొని పోతాడు. ఊరోదిలి పోదాం అంటాడు. అప్పటివరకు ఎక్కడికి పోకుండా ఓ గదిలో బంధిస్తాడు. 'ఎప్పుడు ఆ పిల్ల గురించే గాక, వీడి గురించి కూడా ఆలోచించు డాడీ' అని దోస్తు అంటే 'ఆ పిల్ల వీణ్ణి ప్రేమించలేదు. వాడుకొని వదిలేసింది. వీడు దాన్నే ప్రేమ అనే భ్రమలో ఉన్నాడు. ఆ అమ్మాయి ఇంట్లో వాళ్ళకి భయపడి పెళ్లి చేసుకొని పోలేదు. తానే ఆ అబ్బాయిని ఇచ్చి పెళ్లి చేయమని అడిగింది' అని చెప్తాడు. ఆ పిల్ల భర్త వస్తున్నాడని, హీరోని అతడు వెళ్లిపోయే వరకు కనపడకుండా చేయమని ఇందు తండ్రి తన శత్రువునే అడుగుతాడు. ఆ విషయం తెలిసిన ఇందు కనపడకుండా చేయడం కాదు, చంపమని సుపారి ఇస్తుంది. రౌడీల విచ్చుకతుల వేటలో గాయపడి, తనని చంపమన్నది ఇందు అని తెలుసుకుని దేహమే కాదు, హృదయమూ గాయపడి తన దగ్గరికి వస్తాడు. తనని చంపాలనుకొని గొంతు నులిమి వదిలేస్తాడు. సూక్ష్మంగా ఇది కథ.
ఈ కథ దాదాపు చాలా ఊర్లలో జరిగేదే. ఊర్లలో అనడం కన్నా ఊరికి, వాడికి మధ్య జరిగేది అంటే బాగుంటుంది. హీరో డాడీ అన్నట్లు 'నీకు వాడుకోవడానికి మొరటోడు కావాల్సి వచ్చింది. పెళ్లికి మాత్రం సాఫ్ట్ గా ఉన్నోడు కావాలా?' ఈ మాట చాలా పల్లెల అనుభవం. దొర్సాని, కామాంధు కూతురు సర్వనామమే. కోటేశులు ఇందులో శివలాగా సర్వనామమే. Rarest of the rare cases అన్నట్లు చాలా అరుదుగా ఊరి తండ్రి తన బిడ్డది తప్పు అని ఒప్పుకుంటాడు. ఈ సినిమా కథలో నిజంగా ఒప్పుకున్నాడా!? సినిమాటిక్ సన్నివేశం కోసం తీశారో తెలియదు. ఇందు తండ్రి తన కూతురుది తప్పు అని ఒప్పుకుంటాడు.
Tongue can be lie but eyes can't అన్నారెవరో. నిజంగా ప్రేమిస్తే కళ్ళలోకి చూస్తే తెలుస్తుంది అన్నారు ఇంకెవరో. అది ఎంతవరకు నిజమో కాదో తెలియదు. కానీ గుండెల్లో ప్రేమనంతా కళ్ళలోకి తీసుకొచ్చి నువ్ ఒక చూపు విసురుతావ్. వెళ్తున్నప్పుడు ఎడబాటును  అంతే, మాటల్లో గాక చూపులోనే చెప్తావ్. ఆ పిల్ల అంతలా వాడ్ని తన కళ్ళతోనే మాయ చేసింది. కాకపోతే కళ్ళనిండా కామకాంక్ష. ఆ కామాన్ని అతడు ప్రేమనుకున్నాడు. తాను అలాగే నమ్మించింది.
ఈ దేశంలో దోపిడీకులాల కామవాంఛలు తీర్చుకొనేందుకు ఎక్కువగా వాడిన ఆయుధం ప్రేమ. చాలా అరుదుగా ఊరు, వాడ మధ్య విరబూసిన ప్రేమను తెగనరికెందుకు ఎన్ని ప్రయత్నాలు జరుగలేదు.అయ్యలకు భయపడి, వాడే నా చెయ్యిపట్టి లాగాడు అంటే ఎన్ని తలలు నేల రాలలేదు. ఈ సినిమా చూశాక ఏదో వెంటాడుతుంది. వెంటాడుతున్నది ఏమిటా అని వెతికితే అది వెలి ప్రేమ. అంటరాని ప్రేమ. పాలెర్లను బలి పశువులను చేసిన వెలిప్రేమ. అమ్మాయిలను చిదిమేసిన అంటరాని ప్రేమ.
వచ్చాక ఓ కవిత రాసుకున్న.
శీర్షిక: అంటరాని ప్రేమలేఖ
అమ్మాయిగోరు
గడి గావురాల దొర్సాని
మీరు మీద మీదకచ్చి పడుతాంటే
గళ్లపట్టి మీదకు గుంజుకుంటే
కండ్లల్ల కండ్లు పెట్టి పానం
నీళ్ల లెక్క తోడుతాంటే
ప్రేమే అనుకున్న

దొర, పెద్దోర్సాని ఊరికి పోయినప్పుడు
ఇంట్లకు పిలిచి దేహాన్నీ రాజేస్తే
అదిరిన అధరాల సాచ్చిగా
గుండెలో రవుతం అలలెక్క ఎగిరివడ్డది
రాత్రి చేను గట్టుకాడ
రాలిన తంగేడు పూలు
మనకింద పడి నలిగితే
అది ప్రేమకు సాక్ష్యం అనుకున్న
మొగులెనుక ఎన్నెల దాగుంటే
మనకు ఏకాంతం ఇవ్వనీకి అన్నావ్

దొర్సాని
నీకు నేను జేసిన 'ఏకాంత సేవ'
ధార పోసిన కాలం
మనకే తెలుసు

ఊళ్ళ ఎవలకు చెప్పకు అంటే
దొరకు భయపడుతున్నవేమో అనుకున్న
ధోఖ ఇవ్వజూస్తున్నవని తెల్వలే
మోటు దేహపు వాటమే కావాలంటే
ఆశలేమి పెట్టుకోకపోతుంటి కదా దొర్సాని
ప్రేమ అంటివి
దొరకు జెప్పి ఒప్పిచ్చి పెండ్లాడతా అంటివి
అన్ని ఉత్తమాటలేనా దొర్సాని
నువ్వు బీ మీ ఇంటి మొగోళ్ల ఏశాలే ఎస్తివి

మేం ఏశాలు కడుతాం యువరాణి
మా ఏశం పొట్టకూటికి దొర్సాని
హరిశ్చంద్రుడు, వీరబాహుడు, హిరణ్యకశిపుడు, నరసింహుడు ఒక్కటా, రెండా తీరొక్క ఏశం కడతాం
మీలెక్క పానాల్దీసే ఏశం ఎన్నడూ ఎయ్యలే.

నువ్వెంది దొర్సాని
మనువు పేరు చెప్పి 'మనువు' లెక్కే జేసినవ్
నా పానం దీసి పత్తా లేకుండా పోయినవ్
మీకు ప్రేమ పది నిమిషాల 'సుఖం' అయినచోట
మాకు పానం దీసుకునేంత ఇజ్జత్ అయింది
అందుకే దొర్సాని
మేం దూలాలకు ఏలాడుతుంటే
మీరు గాలి మోటార్లలల్లా దేశాలు ఎగిరిపోతుండ్లు

దొర్సాని ఒక్కమాట
మాకు ప్రేమించుడే అత్తది
కథలు చెప్పుడు, ఏశం కట్టుడే అత్తది
మీ లెక్క
కథలు పడుడు, ఏశాలు ఏసుడు రాదు
పాదం కందకుండా
గుండెల మీద పెట్టుకొని సూసుకునుడే అత్తది
గుండెల కత్తులు దింపుడు రాదు

సినిమాను చెప్పాను. సినిమా చూశాక నాకు అనిపించింది చెప్పాను. కానీ ముఖ్యమైంది ఇంకోటి ఉంది. థియేటర్ లో జనాల గోల. ఇందు శివను మోసం చేసింది అని తెలిసినప్పుడు వాళ్లు మాట్లాడిన మాటలు. ఆ పిల్లను తిడుతున్నప్పుడు వాళ్లు వేసిన ఈలలు. ఇందుని శివ డాడీ నిలదీసినప్పుడు, ఇందువాళ్ళ నాన్న అసహ్యించుకున్నప్పుడు, చివర్లో శివ తన అంటరాని మోటు ప్రేమ మరణ వాగ్మూలం చెబుతున్నప్పుడు జనాల ఈలలకు సంభాషణలు వినపడలేదు. ఆధిపత్య మగ జెండర్ ఒక అమ్మాయి అబ్బాయిని మోసం చేయడం ఓర్చుకోలేదు. తనని శివ గోడకు అదిమి గొంతు నులుముతున్నప్పుడు వాళ్ళ కేకల్లో ఆనందం ఓ ఉన్మాదానికి పరాకాష్ట. ఆధిపత్య జెండర్, కులం, మతం తాము అణచివేస్తున్న అస్తిత్వాలు ఎక్కడో తిరగబడ్డాయనో, మోసం చేశాయనో తెలిస్తే తమని కాకపోయినా వాళ్ళ మీద మోసం చేయబడిన వాడికన్న ఎక్కువ కసిగా ఉంటారు. అదే అబ్బాయి మోసం చేసిన అమ్మాయిల సినిమాలు తీస్తే డైరెక్టర్లను తిడతారు. ఇదో రకమైన హిపోక్రసి. ఈ ఆధిపత్య హిపోక్రసి భావజాలం పోనికి ఎన్ని జెండర్ సెన్సిటైజేషన్ క్యాంపులు పెడితే మారతారో వీళ్ళు.
ఆధిపత్య కులం, వర్గం, మతం చేసే దోపిడిలో లైంగిక దోపిడీ ఒక భాగమే. దానికి జెండర్ లేదు. ఇక్కడ ఇందు అనేక రాత్రుల్ని దోచుకున్న వాళ్ళకి ఓ ప్రతీక. శివ దోపిడీకి గురికాబడిన వాళ్ళ ప్రతీక. శివ ఓ కోటేశు. ఆమె కామాంధు. శివ ఓ పాలేరు. ఆమె ఓ దొర్సాని. ఇంతకీ సినిమా పేరు చెప్పలే కదూ 'RX 100'.

Tuesday, July 3, 2018

ప్రేమలేఖ 13

నీకు గుర్తుందా
నిశీధి వేళ వెన్నెల వాన
బొట్లు బొట్లుగా మబ్బుల నుండి రాలిన చినుకులు
పక్కనే కడలి అలల హోరు
ఆ అలల్ని చూసి 'వాన చినుకుల అల' అని కదూ నువ్వన్నది. 
'అచ్చంగా నీలాగే, కొన్నిసార్లు మౌనంగా, మరి కొన్నిసార్లు హోరుగా హొయలు పోవడం అలలకే చెందింది'
అని నేనంటే ఎప్పటిలాగే ఓ నవ్వు విసిరావు.
అట్లా నవ్వడం నీకే చెల్లింది. 
సూర్యుణ్ణి చూస్తూ తిరిగే పొద్దు తిరుగుడు పువ్వు నవ్వు. నెలవంక నవ్వు. పెదాలను సింగిడిగా మలచిన వాన వెలిసిన నవ్వు. 
ఎట్టా నవ్వుతావు అట్లా. ఎద లోతుల్లో ఉన్న ప్రేమను ఏకకాలంలో పెదాలు, కనుల మీదికి  తీసుకువచ్చి. విప్పారిన ఆ కళ్ళని, అరవిరిసిన ఆ పెదాలని ఆ క్షణం ప్రపంచాన్ని మైమరచి చూస్తాను. నవ్వు విసిరేసి. వెన్నెలను చూపించి. అలల్లో ఆడించి. సీతాకోకచిలుకలా ఎగిరిపోతావు. మళ్ళీ నువ్వు వచ్చేవరకు పుప్పొడిని దాచుకునే పువ్వులా ఎదురుచూస్తాను. కొన్నిసార్లు గాయపడి వస్తావు. తెగిన రెక్కతో కన్నీళ్లతో వస్తావు. గాయాలకు మందు రాసుకొని, రెక్కలు కుట్టించుకొని, కాసేపు ముద్దు చేయించుకొని ఎప్పటిలాగే మళ్ళీ ఓ నవ్వు విసిరి వెళ్లిపోతావు.

నువ్వు నవ్వును అలా పెదాల, కనుల కొస నుండి విసిరిపోయాక ఇంకాసేపు అలాగే ఉండిపోతే బాగుండు, వీలైతే సర్వ కాలలందు, సర్వ సమయాలందూ అట్లాగే ఉండిపోతే బాగుండు అనుకుంటాను. వెన్నెలని చూస్తో. చుక్కల్ని లెక్కిస్తో. వాన చినుకుల్లో తడుస్తో ఉండిపోదాం అనుకుంటాను. సీతాకోకచిలుకవి కదా. స్వేచ్ఛగా ఎగిరిపోతావ్.
సీతాకోకచిలుకను అనుకున్నప్పుడు వాటి రెక్కలు కత్తిరిస్తున్న కాలంలో బతుకుతున్నాం అని గుర్తొస్తుంది.  బంధాలు, అనుబంధాలు, బాధ్యతలు అంటూ రెక్కలను కట్టేస్తున్న కాలం యాదికి వస్తుంది. ఎన్ని రంగుల సీతాకోకచిలుకలు వంట గదిలో మాడి మాడి నల్లరంగు ఒంటికి పులుముకోలేదు. సిలిండర్లు పేలి? నల్లగా మాడి పోలేదు. ఏది సీతాకోకచిలుకల సవ్వడి. తుళ్ళుతూ తిరిగే రంగురంగుల సీతాకోకచిలుకలు ఏవి. మొఖాలకు ప్లాస్టిక్ నవ్వుల్ని పూసుకుని తిరుగుతున్నాయి. ఎదలోతుల్లో బాధను ఉంచుకొని, కనురెప్పల మాటున సంద్రాన్ని దాస్తున్నాయి. ఎవరు చిదిమేశారు వాటి స్వేచ్ఛను?! ఈ మగోన్మాదం కదూ. వీడి విచ్చలవిడి తనం stud గా, వాటి స్వతంత్ర్య ప్రకటన bitch గా ముద్ర వేసింది ఈ మగ వ్యవస్థ కదూ. Feminism అంటే 'సమానత్వం కోసం జరిగే పోరాటం' అని గాక, 'ఆడ పెత్తనం' అన్న మగ వెధవ ఎవడు. వాడు కచ్చితంగా తాటక ముక్కు, చెవులు కోసినవాడి వారసుడో, పాలిస్తున్న పూతన చన్నుల నుండి రక్తం తాగి మరీ చంపిన వాడి వారసుడో అయి ఉంటాడు. ఈ దేశంలో వాళ్లే కదా తలలకు వెలలు కడుతూ గోడపత్రికలు అంటిస్తున్నది. బయటకి వచ్చిన సీతాకోకచిలుకలు వేటాడబడతారు అని వాఖ్యానిస్తున్నది.
సీతాకోకచిలుక ఎగరడం చూస్తుంటే ఎంత బాగుంటుంది. ఒక్కటి ఎగురుతుంటే చూసి చిన్నప్పుడు గంతులు వేసేవాళ్ళం. అదే రంగురంగుల సమూహం అయితే ఆ ఆ ఆనందానికి అంతెక్కడిది. కొన్నిసార్లు కాసేపు దాన్ని పట్టుకొని మళ్ళీ వదిలేసే వాళ్ళం. అది మళ్ళీ దొరకకుండా పోయేది. దాని రాకకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉండేవాళ్ళం. ఆ ఎదురుచూపులో ఓ ఆనందం ఉంది. అయితే సీతాకోకచిలుకకు దారం కట్టి హింసించే పసి కౄరత్వమూ సమాజంలో ఉంది. బాల్యంలోనే స్వేచ్ఛను వాళ్లకి అర్థం చేయించకపోతే సీతాకోకచిలుకల్ని చిదిమెసే యవ్వనులు అవుతారు. ఆ యవ్వనుల వికృత క్రీడను చూస్తూనే ఉన్నాం. చదువుతూనో, వింటునో ఉన్నాం.
ప్రియమైన సీతాకోకచిలుక నువ్ రెక్కలు కట్టుకొని కాదు, రెక్కల బస్సు ఎక్కి పోయావ్. నువ్ నవ్వుతూ ఎగరడం చూడడంలో ఓ ఆనందం ఉంది.  ఎక్కడ పడిపోతావేమో అనే భయంలో చెప్పలేనంత ప్రేమ ఉంది.  నీ రాకకై చూసే ఎదురుచూపుల్లో వచ్చే జ్ఞాపకాల్లో ఏదో గ'మ్మత్తు' ఉంది. అందుకే ఈ నిశి రాతిరి వెన్నెల వేళ నీ జ్ఞాపకాలను కలబోసుకుంటూ రాస్తున్న లేఖ.

Thursday, June 28, 2018

ప్రేమలేఖ 12


నువ్వు  ఈ వార్త చదివే ఉంటావ్. మహిళలకు భద్రత లేని దేశాల్లో ఇండియాది మొదటి స్థానం అంటూ ఓ అమెరికన్ సర్వే కథనం. జనాల గగ్గోలు చూసి నాకు నవ్వొచ్చింది. వినడానికి వింతగా ఉన్నా , నవ్వే వచ్చింది. రాహుల్ సాంకృతయాన్ 'వోల్గా నుండి గంగ' గుర్తుందా. అందులో 'గార్గి' అని ఉంటుంది. తానొక ప్రశ్న అడిగితే సమాధానం చెప్పలేక 'గార్గి నీ శిరస్సు నేలకూలిపోతుంది, ఇక మీదట ప్రశ్నించావంటే' అని యజ్ఞవల్కుడు బెదిరించి ఆమెతో వాదం గెలుస్తాడు.  తరువాత గార్గి తన అత్తతో చేసే సంభాషణ గురించి మాట్లాడుకున్నాం. ఆ సంభాషణ మాతృస్వామ్య వ్యవస్థ, పితృస్వామిక వ్యవస్థగా మారుతున్న సందర్భంలోనిది. అత్త గార్గికి చెప్పిన మాటలు గుర్తున్నాయనుకుంటా. 'అక్కడే మహిళపై పురుషుని పెత్తనం మొదలయింది' అని కదూ నువ్వన్నది. అంతేకాదు 'బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ కుట్ర అక్కడే మొదలైంది' అని కదూ మాట్లాడుకుంది.

ఆరోజు గార్గి ఇంకా మాట్లాడి ఉంటే తన తల తెగిపడి ఉండేది. గార్గి అత్త అన్నట్టే, 'యజ్ఞవల్కుడి బ్రహ్మతేజస్సు వల్ల మాత్రం కాదు. ప్రపంచంలో నిశ్శబ్దంగా మొండెం నుండి వేరు చేయబడుతున్న తలల్లాగే'. ఆ రోజు గార్గి ఎందుకు ఆగిందో కానీ బతికి పోయింది. ఇప్పుడు గార్గిలు ఉన్నారు. ప్రశ్నిస్తున్నారు. యజ్ఞవల్కుడిలా 'శిరస్సు నేల రాలుతుంది'  అనట్లేదు. 'దీని మానం తియ్యాలి అంటున్నారు. యోనిలో సీసాలు జొప్పియ్యాలి అంటున్నారు.' నడుస్తున్న కాలంలో గార్గి ఇప్పుడు బరితెగించి మహిళ.

కోరి వచ్చిన మహిళ ముక్కు, చెవులు తమ్ముడితో కోయించిన 'దుర్మార్గుడు' ఈ దేశంలో దేవుడు. పెండ్లాన్ని అడవికి పంపిన వాడు. అటువంటి వాడే భర్తగా రావాలి అని సగటు మహిళ కోరిక. అది వింటుంటే జుగుప్సాగా ఉంది. స్నానం చేస్తున్న అమ్మాయిల బట్టలు ఎత్తుకపోయి చెట్టు మీద కూచొని, నగ్నంగా నడచివస్తే తప్ప బట్టలు ఇవ్వను అన్నవాడూ దేవుడే. మారువేషంలో పోయి అహల్యను బలాత్కరించిన వాడు దేవుళ్ళకి అధిపతి. అయ్య చెప్పిండని తల్లిని నరికినవాడు ఆదర్శప్రాయుడు. గుర్రంతో భార్యని రమింపచేయడం ఒక యాగం. నడి బజారులో పందిరి వేసి మరి రమించడమూ యాగమే. ఇందులో మొగుడికి స్వర్గంలో దేవవేశ్యల ప్రాప్తం కలుగుతుంది. ఎందుకో భార్యకే యే ప్రాప్తం లేదు. ఇవి పురాణాలుగా, ఇతిహాసాలుగా చదువుకున్న దేశం మహిళల పట్ల ఎట్లా ఉంటుందో ఊహించడం కష్టం యేమి కాదు. మనం కళ్ళముందు జరుగుతున్నదే. ''ఆడ'ది కదా! ఎట్లా రాత్రి తిరుగుతుంది. తిరిగితే, ఇట్లాంటి బట్టలు వేసుకుంటే రేపులు జరగవా!' ఇవి మనం రోజూ వింటున్న మాటలే. 'బరితెగించింది. విచ్చలవిడిది. బిచ్.' ఇవి ఇప్పుడు గార్గి సర్వనామాలు.

గార్గి మొదలు ఇప్పటిదాకా మహిళ ఓడించబడుతూనే ఉన్నది. అయినా తిరగబడుతూనే ఉన్నది. 'ఈ మోసాన్ని ద్వేషించడానికి మానవహృదయం మనకిక ప్రొత్సాహమివ్వదా?' అని గార్గి అడిగినట్లే అడుగుతూనే ఉన్నది. 'ఇస్తుందమ్మా! అదే నాకున్న ఆశల్లా.' అని అత్త ఇచ్చిన సమాధానం 108 తరాలుగా (రాహుల్ రాసిననాటికి) ఇంకా ఆశగానే ఉన్నది.

Sunday, June 24, 2018

ప్రేమలేఖ 11

ఈ రాత్రి ఎందుకో దుఃఖాన్ని రాయాలి అనిపిస్తుంది. తరతరాలుగా ఒడువని దుఃఖాన్ని.  ఎడతెరిపిలేని అవమానాల తాలూకు గాయాల వలపోతల దుఃఖాన్ని.  వెన్నెల రాత్రులు కలయికలు కాస్తా, పొద్దు పొడవగానే 'అమ్మగారు' అని పిలిచినప్పుడు కనుకొలకుల్లోంచి కారిన దుఃఖాన్ని. ఈ దేశం వాడకి బాకీ పడ్డ దుఃఖాన్ని. నీకు గుర్తుందా. ఓ రోజు ఒక లైన్ ఆర్ట్ చూపించాను. ఆంగ్లంలో వాక్యాలు సరిగ్గా గుర్తులేవు. 'ఈ రాత్రి మన ప్రేమాగ్నిలో మనువు కాలిపోయాడు' ఈ వాక్యాలు రాయాలి అనిపించింది. ఆ ఆర్ట్ చూశాక.  ఆ ఆర్ట్ మీద ఎంత మాట్లాడుకున్నాం. 'వెన్నెల రాత్రి. చెరువు గట్టు. చెట్టు కింద. ఎంత అందమైన దృశ్యం అది. అట్లా అని అది Outdoor పోర్న్ కాదు. ఈ దేశం. దీనికే పరిమితం అయిన కులం. అది విధించిన కట్టుబాట్లను దాటిన, కాదు కాదు కూల్చిన చిత్రం అది' అని కదూ మాట్లాడుకుంది. కంచికచర్ల కొటేశును కదూ యాది చేసుకుంది.
కంచికచర్ల కొటేశు సర్వనామం. ఎంత మంది కోటేశుల జీవితాలు రాత్రి, పగలుకు తేడా చెప్పాయి. రాత్రి మనసు, దేహం ఇచ్చిన అమ్మాయిని పొద్దున్నే 'అమ్మగారు' అని పిలవడం ఎంత విషాదం. ఊరు మోపిన నేరానికి ఆ అమ్మాయే సాక్ష్యం అయితేనే కదా కోటేశులు రైలు పట్టాల మీద ముక్కలయ్యి, చెట్లకు కట్టిన ఉరితాళ్లకు ఏలాడి, కాలిపోయి, బాయిలో మునిగిపోయి చితులమీద దేహాలయ్యేది.  అబ్బాయిగార్లు నిర్ధాక్షిణ్యంగా వదిలేసిపోతారు. అప్పుడు వాడ సునీతై కదూ ఉరి పోసుకునేది. ఎందుకో ఇయ్యాల దుఃఖాన్ని రాయలనుకుంటే కోటేశులు, సునితలు యాదికచ్చారు. ఇంత కన్నా దుఃఖం ఇంకేం ఉంటుంది. నీ ఏడబాటులో కలిగిన దుఃఖాన్ని దీనితో పోల్చుకున్నాను. నా మీద నాకే నవ్వొచ్చింది.
చివరి వాక్యాలు చదివి నువ్వూ నవ్వుకుంటావ్ అనుకుంటా.