బతుకెప్పుడో చీకటి గదిలో ఒంటరయ్యాకా, నన్ను నేనే వేసుకున్న వెలి అయ్యాకా కొత్తగా క్వారంటయిన్ చేసేదేముంది. ఇప్పుడూ అదే ఆంక్ష. అత్యవసరమైతే తప్పా బయట అడుగిడొద్దని. నే రాతిరి ఉఫోరియా తాలూకు గాఢనిదురలో ఉన్నప్పుడు ఏ ఇజాజత్ లేకుండా, మాటైనా చెప్పకుండా నువ్వొదిలేసి వెళ్ళిపోయాక నషా కోసమో! నిషా కోసమో! తప్పితే, అడుగు బయట పెట్టిందెప్పుడనీ? బతుకే క్వారంటాయిన్ అయ్యాకా యాదుల్ని లెక్కెడుతూ మనాది పడటం తప్ప ఇంకా ఏమి మిగిలిందని.
ఇదిగో... ఈ చీకటి గదిలో నన్ను నేనే బంధిచుకున్నాకా లోకమంతా మర్కజ్ పోతే నాకేమీ? లోకమే మరీజ్ అయితే నాకేమీ? అనే అనుకుంటాను కొన్నిసార్లు. కానీ,
"గాలిబ్ కె మొమిన్ కి ఖ్వాబోన్ కి దునియా
మజాజో కే ఉన్ ఇంక్విలాబోన్ కి దునియా
ఫైజ్ ఏ ఫిరాఖ్ ఓ సాహిర్ ఓ మఖ్దూమ్ మీర్ కి జౌఖ్ కి దాఘోన్ కి దునియా" అంటూ పీయూష్ మిశ్రా చెవుల్లో హోరెత్తుతాడు. ఇంత అందమైన దునియాను 'తుమ్హారి హైతో తుమ్హే సంభాలో' అని ఎట్లా వొదిలేసేది? అందుకే ఆకలి, దప్పుల, కలల చీకటి దునియాకు వెలుతురును కాంక్షిస్తూ నాలుగు అక్షరాలు రాసి పంపుతాను.
ఈ చీకటి గదిలోకీ, బతుకులోకీ అప్పుడప్పుడూ దేహమే ఒక మత్తై, దేహమే ఒక వెంటాడే పరిమళమై, మధుపాత్రతో ఓ సాకీ నడిచొస్తుంది. కాసేపు ఉండి, మధుపాత్రను గొంతులోకి ఒంపి, గదినిండా మత్తునూ, తన దేహపు పరిమళాల్ని వొదిలి వెళ్తుంది. మళ్లీ ఇదే గది. గదినిండా పరచుకొని ఇదే చీకటి. పగిలిన పెదాల మీద మృతచర్మాన్ని లాగుతో నేను.
నీ యాదుల లోతుల్లో దిగబడి 'మేరా కుచ్ సామాన్ తుమ్హారా పాస్ పడా హై' అనుకుంటూ మై ఔర్ మేరి తన్హాయి మాట్లాడుకునే మాటలు.
