Monday, April 30, 2018

ఇంద్రావతి



ప్రవహిస్తున్నది నీరు కాదు
నెత్తురు
నెత్తురు ప్రవహించడం యే నదికి కొత్తకాదు
కొత్తళ్ళా దేహాలు ప్రవహించటమే
ముక్కలుగా నరికి గోతాల్లోకుట్టి
పడేస్తే అది చుండూరు
చుట్టుముట్టి కాల్చిచంపి
ఈడ్చుకెళ్లి పడేస్తే అది ఇంద్రావతి

గోదారి దాటిపోయిన మనుషులు
ఇంద్రావతిలో శవాలై తేలుతూ వస్తున్నారు
పుట్టపగిలి చీమలు వచ్చినట్లు కాదు
పొట్ట పగిలి పురుగులు పారుతున్న దేహాలై
కనుగుడ్లు, నోరు పురుగులు పారుతున్న దృశ్యం
ఇంద్రావతి ఇప్పుడు నెత్తురోడుతున్న దుఃఖచిత్రం

తెల్లవాడు నాడు నిన్ను భగత్ సింగ్ అన్నాడు
నల్లవాడు నేడు నిన్ను నక్సలైట్ అన్నాడు
కవి కాల్పనికుడు గనుక ఎట్లా అన్నాడో శ్రీశ్రీ
దేహాలను ముక్కలు చేసి నదిలో పడేయడం మాత్రం
యాదృశ్చికం కాదు
మొసలి తిన్నది నిజమే
ఆ మొసలి ఏమిటన్నదే తేలాల్సిన ప్రశ్న

ఇప్పుడిక ఎదురుపడడాలు లేవు
లొంగిపొమ్మనే హెచ్చరికలు లేవు
'ఆత్మరక్షణ'కై జరిపే కాల్పులు లేవు
'కట్టుకథ'ల అవసరం అసలే లేదు
ఉన్నదల్లా సమాచారం
'వాళ్ళు వస్తున్నారని తెలిసింది
వెళ్లి చంపి వచ్చాము
ఇది మా విజయం'
అనే ప్రకటనలే
డీజెలా ముందు గంతులే
చంపి పండుగలు చేసుకునే
రామరాజ్యం కదా

'సంపుకున్నా మీరే
సాదుకున్నా మీరే' అని
సాయుధులైన వాళ్లకోసం
కన్నీరు కార్చకండి
మౌనం దాల్చకండి
వీలయితే మౌనం వీడి మాట్లాడండి
ఎలిజిలు కాదు
గుండెకు గుండెకు మధ్య వారధి కట్టే
కవితొకటి రాయండి
కాగితంపై నాలుగు అక్షరాలై వాలండి
పదాల దండగుచ్చి వాక్యమై మారండి
ఓ నినాదం కండి
ఓ ర్యాలీ కండి
ఓ ధర్నానో, హర్తాలో కండి
కన్నీరు కార్చి మౌనంగా మాత్రం ఉండకండి

వాళ్లదాక వచ్చింది రేపు మనదాక రాకపోదు
అప్పుడు మనము ఏ నదిలోనో
పారే పంటకాల్వలోనే తెలుతాం
అట్లానే రావచ్చు లేదా ఇంకోలా రావచ్చు
తొలిపొద్దు వేళా తలుపు బద్దలు కావచ్చు
ఇంటికొస్తుంటే గయాబ్ కావచ్చు
అక్కడ అంత ధ్వంసం అయ్యాక
మన ఇంటి మీద సిరియాలా బాంబులే పడొచ్చు
రాజ్యం ఒక విచ్చుకత్తి
అది ఎప్పుడు విచ్చుకున్న ఎవరమో ఒకరం బలవ్వాల్సిందే

ఇంద్రావతిలో తేలుతున్నది దేహాలు కాదు
వారు కన్న కలలు
మనిషి మరణించడం విషాదమే కావచ్చు
కానీ, కలలు మరణించడం ప్రమాదం
వారు మరణించినా వారి కల బతికే ఉంది
బతికే ఉంటుందా....!?
అనేది మనమే తేల్చుకోవాలి
మనమిక కలల వైపా
కాల్పుల వైపా అని.

(ఇందులో కొంతభాగం ఆంధ్రజ్యోతి వివిధలో ప్రచురితం)

Wednesday, April 25, 2018

Another Sleepless Night 4



ఎప్పటిలాగే కొన్ని జ్ఞాపకాలు
కొత్త కవితకు జీవం పోస్తూ...

ఇంద్రావతిలో తేలుతూ దేహాలు
మిగిలున్న పోరాటాన్ని జ్ఞాపకం చేస్తూ...

జ్ఞాపకాల దేహాలు
పోరాట జీవితాలు
.............

Some memories as usual...
Giving birth to a new poem

Bodies bloating in Indravathi
Remembering the Remaining Struggle

Bodies with memories
Struggling lives

25/04/18
7.40am

Monday, April 23, 2018

శీర్షిక అవసరం లేని కవిత


చిదిమేయబడింది
వికసిస్తున్న పువ్వొకటి
ఇది మొదలా? పోనీ చివరా?

తాను అడిగింది...
కుంకుమ పూల సోయగాన్ని చూడాలని
తెల్లని మంచు నేలపై తిరగాడాలని
'తెల్లని మంచు నేల ఏనాడో ఎర్రబారింది' అన్నాను

'కునాన్ పోష్పోరా నుండి ఆసిఫా దాకా
వయా దండకారణ్యం' జరిగిన హత్యాచారాలన్ని
తన కళ్లముందు కదలాడాయి అన్నది.

'గుడిలో ఎంత దారుణం' అన్నారట ఎవరో!
'దారుణాలకు పుట్టుకే గుడి,
కావాలంటే మాతంగుల్ని అడుగు' అని
జవాబిచ్చిందంట....

ఇప్పుడిక కన్నీళ్లు కార్చడం కాదు
కత్తుల వాడకం నేర్పాలి
ఇంటిముందు ఆడుకోవడంతో పాటు
వేటకుక్కలను వేటాడటం నేర్పాలి అంటో
మాటల బుల్లెట్ల వర్షం అయింది

ఆసిఫా స్మృతిలో #విరసం నిర్వహించిన కవిసభ కోసం రాసింది

Saturday, April 21, 2018

Another Sleepless Night 3

రోడ్డు పక్కన సేద తీరుతో కార్లు
వాటిపై విశ్రమిస్తో కుక్కలు
...........

మెయిన్ రోడ్డుపై మలిగిపోయిన దీపాలు
దూరంగా సెల్ టవర్ పై ఎర్ర బుగ్గ
రాత్రి తిరగడం ఈ దేశంలో నిషిద్ధం నాయన అన్నట్లు
............

తడి చెత్తను, పొడి చెత్తను వేరుచేస్తూ కార్మికులు
మంచికి, చెడుకు మధ్య విభజన రేఖను గీస్తున్న స్వాప్నికులు
...........

రాత్రికి నిట్టాడు నేనే అంటూ
ఒంటరిగా నిలబడ్డ చాయ్ దుకాణం
రాత్రి బతుకులకు స్వాంతన
.............

తిరిగి రాగానే బుక్ షెల్ఫ్ పై రోహింటన్ మిస్ట్రీ
ఇకనైనా పూర్తి చేస్తావా లేదా అన్నట్లు......

ప్రేమలేఖ 7

మళ్ళీ ఒక నిద్రలేని రాత్రి గడిపి, ఉదయాన్నే పడుకుందాం అనుకుంటుండగా మార్నింగ్ కాఫీలా రూమి పలకరింపు.’నీ లోపలి అలల శబ్దాల్ని విను’ అంటూ. కొన్నిసార్లు నేనే సంద్రమయ్యాక, లోపలి అలలు తీరాన్ని తాకాలని, చేరాలని ఎంత ఎగిసిపడతాయి. అలలు ఎదలో రేగే భావాలయితే, తీరం నీవు. చెప్పలేదు కదూ... మొన్న ‘సంద్ర’ ప్రచురితం అయింది. సంసారిక పాఠకుల కోసం రోమాన్స్ ని, భావుకతని ఎడిట్ చేయగా, సంద్రకాస్త మడుగై ప్రచురితం అయింది. బేటుని ఎవరో అడిగారట. ‘సంద్ర’ నీపైన రాసిందా అని. దానికి తాను ‘కాదు. మా డాడీ , మా మమ్మిపై రాసిండు’ అన్నదట. ‘కరక్టే చెప్పిన కదా డాడీ’ అని అన్నది. రాసిన సంద్ర నువ్ కాకపోయినా. నువ్ మాత్రం ఎప్పటికి నా సంద్రానివే. మరి నేను? నిన్ను చేరేందుకు నదిని పట్టుకొని నిన్ను చేరిన పిల్ల కాలువని.

ఈ మధ్య లేఖ రాయక చాల రోజులైంది కదూ.ఏమని రాయమంటావు? దేని గురించి రాయమంటావు? ‘కనుగుడ్లు కన్నీరై స్రవించాయి’ అన్నాడో కవి. గడుస్తున్న నిద్రలేని రాత్రులు అట్లాగే ఉన్నాయి. ఈ దేశం భారత్ నుండి బలత్కారత్ గా పేరు మార్చుకున్నది. పసిపిల్లల దేహాలు కళ్ళముందు కదలాడుతుంటే కన్నీరు కాలువలై పారుతుంది. మనం ఎన్నిసార్లు అనుకున్నాం కాశ్మీర్ కి పోవాలని, కుంకుమ పూల పరిమళాన్ని, యాపిల్ హొటల సోయగాల్ని, మంచుకొండల అందాల్ని, పచ్చిక బయల్లను చూడాలని. కానీ ఎక్కడ చూసిన రక్తం మడుగులు ఉంటాయి అని అనుకోలేదు. కాశ్మీర్ స్వాతంత్ర్యం కోసం పోరాడుతూ మాయమైన వాళ్ళు ఎందరో!? ‘మీకు మీ వాళ్ళు చనిపోతే శవాలన్నా ఇస్తారు. మా వాళ్ళు ఉన్నారో, చనిపోయారో తెలియకుండా బతుకుతున్నాం.’ అని అన్నా కాశ్మీర్ తల్లి మాటలకి ఎంత కరిగిపోయాం. మనం చూడాలనుకున్నా, పోవాలనుకున్నా, అస్వాదించాలనుకున్నా వాటిని చూసి, ఆస్వాదించి, ఆడీ, పాడిన ఓ పాపా మదొంమాదానికి చిధ్రం అయింది. ఆ పాపా గురించి రాద్దామంటే కవిత్వం కాదు కదా. పదాలు దొరకట్లేదు. అక్షరాలూ పొందట్లేదు.

‘స్వేచ్చ కోసం పోరాడే ప్రజలు, స్వేచ్చ అంటే ఏంటో తెలియకుండా హిట్లర్ లాంటి వాళ్ళను గెలిపించుకుంటారు.’ అన్నాడు విల్ హెల్మ్ రైక్ తన ‘లిసన్ లిటిల్ మ్యాన్’లో. ఇక్కడ అదే జరిగింది అనిపిస్తుంది. అయితే, జార్జ్ ఆర్వెల్ అన్నట్లు ‘ఉద్యమాలు విఫలం అయితే ఆ నేరం ప్రజలది కాదు. ఉద్యమకారులదే.’ అన్న వాక్యాలు గుర్తుకు వస్తాయి. అయినా మధ్య అతరగతి ‘స్వేచ్చ’కి పరిమితులున్నాయి. మధ్యలో ఉన్నారు కనుక వాళ్ళకి కింద ఉన్న వాళ్ళను చూసి సంతోషపడే బ్లడీ సాటిస్ఫక్షన్ ఉంది. అన్ని కులాలో, వర్గాల్లో ఉన్నా మధ్య తరగాత్రితో ఉన్న సమస్యే. పాలో ఫ్రేయిరి చెప్పినట్లు ‘సూపర్ వైజర్’ మనస్తత్వం కలిగిన వాళ్ళు కదా. తమపై జరుగుతున్న అణచివేతను ప్రతిఘటించలేక, తమ కింద వాళ్ళపై అదే అణచివేతను ప్రయోగించి సంతృప్తి పడతారు ఈ భద్ర జీవితాల బతుకుజీవులు. కొన్నిసార్లు అనిపిస్తుంది. వీళ్ళు వెన్నెముక లేని జీవులు అని. ఏదైనా ఒక సంఘటన జరిగితే దానికి అనుకూలంగా వచ్చే మెసేజెస్ ని పంపిస్తారు. దానికి వ్యతిరేఖంగా వచ్చే మెసేజెస్ ని పంపిస్తారు. అటువంటి వారిని చూస్తె ఒ వైపు కోపం, మరి వైపు జాలి కలుగుతుంది.

కొత్త కథ ఒకటి రాయడం అయిపొయింది. ఓ రోజు ఒక పిల్లా వచ్చి తన డిప్రెషన్ కి కారణమైన కథ చెప్పింది కదా! ఆ పిల్ల కథనే పేరు మార్చి రాసాను. నిజంగా మనసులో భావాల్ని పంచుకోవడానికి ఒక మనిషి లేకపోవడం ఎంత విషాదం. ఓ రోజు నీకు అంగారిక పూర్ణిమ కథ చెప్పిన గుర్తుందా? కథకి ఆ పేరే పెట్టా. అంగారిక అని. ‘నీ లోపలి అలల శబ్దాన్ని విను’ అని రూమి అన్నాడు గాని, అలల శబ్దాన్ని పంచుకొవాలనిపిస్తే? పంచుకోవడానికి ఓ మనిషి కూడా లేకపోతే? అది ఎంత ఘోరమైన విషాదం. అంగారిక పరిస్థితి అదే కదా. అంగారిక నిజానికి సర్వనామం. అనేకానేక మంది అనామకులకు ఈ అంగారిక ప్రతిక.

Tuesday, April 17, 2018

మనం స్నేహితుల్లా మొదలయ్యాం

అనేకమార్లు గాయపడి
మళ్ళి గాయపడేందుకు భయపడుతు
అప్పుడు ఇప్పుడు ఒకర్ని ఒకరు చూసుకునే
ఇద్దరు మిత్రులలానే మనం మొదలయ్యాం

మెల్లిగా మనం సుదూరపు నడకలు పంచుకోవడం మొదలెట్టాం
అంతేనా... మన మాటల్లో భావాల్ని పంచుకోవడము
అంతేనా.... మనిద్దరి మధ్య ఇష్టమూ పెరిగింది
అప్పుడు, మనిద్దరికీ ఏదో ప్రత్యేక బంధం ఉన్నట్లు తెలుసుకున్నాం

తీవ్రంగా గాయపడిన హృదయాలు
మళ్ళీ ప్రేమలో పడుతాయని అనుకోని ఉండవు
మళ్ళీ దొరుకుతుందేమోనని రహస్యంగా కాంక్షించింది
ఎవరో ఒకరు కాస్త మనశ్శాంతిని ఇస్తారనే

లోలోపల కోల్పోయిన ప్రేమను
దూర, విశాల ప్రాంతలంతా వెతికిన హృదయం.
ఏదో ఓ నక్షత్రపు తోవలో దొరకదా!
అని దూర దూరాలు తిరిగిన మనసు

నా కోరిక తీరే రోజు రానే వచ్చింది
నాకు మళ్ళీ ప్రేమ దొరికింది, అది నీవే
నా మనసులో కోల్పోయిన ఒక ముక్క
నువ్ నన్ను సంపూర్ణం చేసిన నా అందాల చుక్క

Alan W Jankowski కవిత' 'We Started As Friends'కి తెలుగు అనువాదం

వసంతం నుండి శిశిరం వైపు



వసంతం వాడిపోయింది
కడలెందుకో చిన్నబోయింది

ఆశలన్నీ చిగురించే వసంతం
కొత్తపొద్దుల వసంతం’
అందమైన వసంతం
పెనవేసుకున్న వసంతం
ఎందుకో వాడిపోయింది

అలలపై ఊయలుపిన కడలి
ముంచేస్తూ ఎగిరేస్తూ ఆడించిన కడలి
ఎందుకో చిన్నబోయింది

నిత్య శరత్కాలపు వెన్నెల
వెలుగులు పంచే వెన్నెల
దూరాలను దగ్గర చేసే వెన్నెల
ఎందుకో మౌనందాల్చింది

నా ఎదను తాకిన వాన చినుకులు
తన కన్నీళ్లు కాబోలు

(తవ్వకాల్లో దొరికిన పాత కవిత)