అంగారిక

ఎప్పటిలాగే అలసటతో వచ్చి బెడ్ పై నడుం వాల్చింది అంగారిక. ఆలోచనలు తన తలలో సుడులు తిరుగుతున్నాయి. ‘ఆఫీసు ఒత్తిడి ఎలాను ఉండేదే. కానీ ఈ తలపులే, జ్ఞాపకాలే, వెంటాడుతాయి. అవి ఏదో రోడ్డుపై పోతున్నప్పుడు జరిగే పెద్దగా పట్టింపు అవసరం లేని సంఘటనలు కాదు. జీవితంలో భాగమైనవి. అవి ఎద లోతుల్లో నాటుకుపోయిన జ్ఞాపకాల విత్తనాలు. ఇప్పుడవి మొలకలెత్తి, చెట్టయి, మహావృక్షమయి మర్రిచెట్టు ఊడల్లా మదిని చుట్టూ ముట్టాయి.  గుండెను కొమ్మల మధ్యన పట్టి నలిపినట్లు ఉన్నాయి.  మరిచిపోదామనుకున్న, ఏదో ఓ సందర్భమో, సంఘటనో వాణ్ని గుర్తుకు తెస్తున్నది. ఇప్పుడు ఈ ఉక్కపోతకు కారణం వాడే. వాడి జ్ఞాపకాలే.’ ఇప్పుడు అతడి జ్ఞాపకాల సుడిగుండంలో కొట్టుమిట్టాడుతుంది అంగారిక. గత రెండు గంటల కాలం నుండి నిదురపట్టక పరుపుపై పొర్లాడుతూ...

            ఈ జ్ఞాపకాల విలుకాడు ఎక్కడ కలిశాడు. వెళ్ళకూడదు అనుకుంటూనే పురాస్మ్రుతుల్లోకి పయనిస్తుంది తాను.

...............................................................

మూడేండ్ల క్రితం ఓ ఫ్రెండ్ సంగీత్ పార్టిలో కలిశాడు.బయటకి  అప్పుడు పెద్దగా మాట్లాడింది ఏమి లేదు. ఏదో హాయ్, బాయ్ అన్న పలకరింపులే. అందరు కలిసి తాగుతుంటే మధ్యలో ఏదో కాల్ వస్తే వెళ్ళిపోయాడు. కాసేపు మాట్లాడి మళ్ళి వచ్చాడు. ఎవరో అన్నారు ‘ఏరా గర్ల్ ఫ్రెండా?’ అని కాదు అని మళ్ళి తాగడంలో మునిగిపోయాడు. మళ్ళి పెళ్ళిలో కలిశాడు. పైకి కనిపించెంతా ముద్దపప్పు ఏం కాదు అనిపించింది. ఎవరో అమ్మాయితో మాట్లాడుతూ బాగానే ఫ్లర్ట్ చేస్తున్నాడు. కాసేపటికి మేము కూరుచున్న దగ్గరికి వచ్చాడు. నా వైపే వస్తుంటే, ఏంటి ఈ అబ్బాయి నాకోసం వస్తున్నాడా! అనుకున్నాను. అంతలోనే నా పక్కనే కూర్చున్న హేమంత నెత్తిమీద ఒకటి మొట్టి ‘ఏం­టే మొన్న సంగీత్ కి రాలేదు?’ అని అరుస్తున్నాడు. వాళ్లనే చూస్తున్న నావైపు వాళ్ళిద్దరూ ఓ చూపు చూసి నవ్వుకున్నారు. ఎందుకో అర్థం కాలేదు. హేమంత దగ్గరికి వచ్చి అతడ్ని పరిచయం చేసింది. వెంటనే అతడో నవ్వు నవ్వి, మా పరిచయాలు మొన్నే అయిపోయాయి అని హేమంత వైపు ఓ చూపు చూశాడు.

పెళ్లి అయిపొయింది. పెళ్లికి సంభందించిన తంతులు అయిపోయాయి. ఓ రోజు ఉదయాన్నే ఫోన్ లో మెసేజ్, ‘హాయ్, ఎలా ఉన్నావు?’ అని. ‘మీరెవరో తెలుసుకోవచ్చా!’ అని రిప్లయ్ ఇచ్చాను.
‘అరే, నేనే, కలుద్దాం అనుకుంటున్నా. నువ్ ఖాళీగానే ఉన్నావా! కలవచ్చా?’

- సరేకలుద్దాం. ఎక్కడా?

‘సాయంత్రం 6గం.లకి, ఈట్ స్ట్రీట్’

- సరే. కలుద్దాం.

.....................

            శరదృతువు వెన్నెల మెల్లిగా మబ్బుల చాటు నుండి వస్తున్నప్పుడు కలిశాడు. పలకరించాడు. ‘అక్కడ వెన్నెల ఆగమనం, ఇక్కడ నీ ఆగమనం రెండు యాదృశ్చికమే. అయినా బాగున్నాయి.’ అంటూ  కళ్ళలోకి కళ్ళుపెట్టినట్లుగా చూశాడు. ‘ఏంటి  ఫ్లర్ట్ చేస్తున్నావా?’ ‘అంత అదృష్టం ఎక్కడుంది తల్లి. ఆల్రేడి బుక్కైపోయా.’ అన్నాడు. ‘ఓహ్, గుడ్. మరి ఆ పిల్లని ఎప్పుడు పరిచయం చేస్తున్నావ్?’ ‘తొందర్లోనే చేస్తాలే. తనిక్కడ ఉండదు. ఊర్లో ఉంటుంది. బహుశ, వచ్చే నెల వస్తుందనుకుంటా! వచ్చాక చేస్తాలే.’ ‘ఎప్పటి నుండి పరిచయం అని అడిగా’ ‘చాల సంవత్సరాలుగా తెలుసు. డిగ్రి చదువుతున్నప్పుడు ప్రపోస్ చేశా. ఒప్పుకుంది.  ఆరు సంవత్సరాలుగా రిలేషన్ షిప్ లో ఉన్నాం.’ ‘గుడ్, తొందర్లోనే పెళ్లి అనుకుంటా?’ ‘అంత తొందరేం లేదు. ఇంకా కొన్ని సంవత్సరాలు ఆగుదాం అనుకుంటున్నాం.’

అప్పుడు కలిసింది మొదలు, ఈట్ స్ట్రీట్ వారి అడ్డా అయిపొయింది. ఎన్ని సూర్యాస్తమయాలు. ఎన్ని చంద్రోదయాలు. వారి కళ్ళముందు కదిలిపోయాయో.  హుస్సేన్ సాగర్ వీళ్ళకోసమే కట్టినట్లు. ఈట్ స్ట్రీట్ వీళ్ళకోసమే పెట్టినట్లు అనిపించేంతలా వచ్చేవారు. బుద్ధుడి మీద పడే మలిసంధ్య కిరణాలు. వెన్నెల వెలుగు చూస్తూ, ఎంత కవిత్వం జాలువారేదో.  ఒడిసిపట్టుకుంటే  వాళ్ళ మాటలన్నీ, ఎన్ని కవితల పుటలయ్యేవో.

............................

            ‘ఓ రోజు వాడు ఫోన్ చేసి నీకో సర్ప్రైస్ అన్నాడు. ఏంటో అని వాడు చెప్పిన చోటికి వెళ్తే వాడి గర్ల్ ఫ్రెండ్ ని పరిచయం చేశాడు. ఆ పిల్ల చాల ముభావంగా, ముక్తసరిగా ఏదో మాట్లాడాలి తప్పదు కాబట్టి మాట్లాడినట్లు అనిపించింది. కొత్త కదా అంతే అనుకున్నా. కానీ ఎప్పుడు కలిసిన ఆ పిల్ల ఒక అనుమానపు చూపు చూసేది.  తరువాత వాళ్ళ లైఫ్ లో వాళ్ళు పడిపోయారు. అడపాదడప కలిస్తే మాట్లాడుకోవటం మినహా, అంతక ముందులా, కవిత్వమై ప్రవహించడాలు. వెన్నెల రాత్రుల్లో రోడ్లపై తిరుగుతూ ఐస్ క్రీం తినడాలు తగ్గిపోయాయి. ఎందుకో వాడు సరిగ్గా మాట్లాడటం తగ్గించాడు. ఓ సారి అడిగితే, ఏం లేదు, కొద్దిగా బిజీ అయిపోయా అన్నాడు.’

            ‘కాలంతో పాటే నడుస్తుంటే అప్పుడు వచ్చాడు విహార్. పేరుకు తగ్గట్టే ఎప్పుడు ఏదో పని మీద విహరిస్తూ ఉంటాడు. ఇద్దరికీ తెలిసిన ఫ్రెండ్, నాకన్నా కాస్తా వాడికే ఎక్కువ తెలుసు. కానీ ఎందుకో చాల తక్కువ కాలంలోనే అత్యంత దగ్గరయ్యాడు. విహార్ వి  నావి భిన్న దృవాలు. అతడేమో ఎప్పుడు గగనతలాన విహరిస్తూ ఉంటాడు. నేనేమో ఆకాశాన్ని చూస్తూ ఉంటాను. కవిత్వం నా జీవితంలో భాగమైంది. విహార్ కేమో అది అర్థమే కాదు అన్నట్లు మొహం పెడతాడు. అయినా విహార్ కళ్ళల్లో ఏదో తెలియని మ్యాజిక్ ఉంది. మాటల్లో ఓ రకమైన మత్తు ఉంది. ఆ మ్యాజిక్, మత్తే విహార్ కి నన్ను దగ్గర చేసింది. ఆ మత్తే మమ్మల్ని ప్రేమలో పడేసింది. మా మాటల్లో రోజుకు ఒకసారైన వాడి ప్రస్తావన వచ్చేది. విహార్ నవ్వి ఊరుకునే వాడు. కొన్ని సార్లు ‘నాకు మీ ఇద్దరినీ చూస్తే అసూయ. ఇంత గొప్పగా ఎట్లా ఉంటారు మీరిద్దరు, నేను అందరిలానే మీరిద్దరు టుగెదర్ అనుకున్నా. బట్ యు ఫోక్స్ ఆర్ మోర్ దెన్ దట్.  మీ ఇద్దరినీ చూస్తే నాకు పాయల్ గుర్తుకు వస్తుంది. స్టుపిడ్ గర్ల్ గొడవ పెట్టుకొని వెళ్ళిపోయింది.’ అని కళ్ళనిండా నీళ్ళు తెచ్చుకునే వాడు.

పాయల్ వాడికి చిన్నప్పటి ఫ్రెండ్. ఇద్దరు ఒకరు విడిచి ఒకరు ఉన్నకాలం చాల తక్కువ. పాయల్ హయ్యేర్ స్టడీస్ కోసం స్టేట్స్ పోతే వీడు ఆమె రాకకోసం చూస్తూ పేషెంట్ అయ్యాడు. అప్పటి నుండి కాస్త దగ్గరగా ఉన్నవాళ్ళు ఎవరు దూరం వెళ్తున్న వీడు శోకసంద్రం అయ్యేవాడు. పరిచయం అయిన కొన్ని రోజులకే నేనో ప్రాజెక్ట్ వర్క్ మీద నాలుగు రోజులు పోతానంటే ఎంత ఏడ్చాడో పిచ్చికన్నా. వీడి ఏడుపు చూడలేక నాలుగు రోజుల ప్రాజెక్ట్ వర్క్ కాస్త ఒకటిన్నర రోజులోనే ముగించుకొని వచ్చేశా. నేను వచ్చానని చెప్పగానే రాత్రంతా పడుకోలేదేమో! ఎర్రబారిన కళ్ళతో, షార్ట్ మీదే వచ్చాడు.

            .............................

ఓ సంవత్సరన్నర కాలం గడిచిపోయాక విహార్ తో అంగారికకు పేచీలు మొదలయ్యాయి. తను మీటింగులు, ప్రాజెక్ట్ వర్క్స్ అంటూ బయటకి పోతూ విహార్ తో సరిగ్గా ఉండటం లేదు అనే కంప్లైంట్స్ మొదలయ్యాయి. ఆమె చిన్ననాటి నుండి స్వేచ్చా జీవి.  తను అనుకున్న పని చేసుకుంటూ పోతుంది. అట్లా అని విహార్ కి సరిగా సమయం కేటాయించదా అంటే అదేమీ లేదు. అంగారిక రాసే కవితలలో భావుకత, లోతు ఎక్కువ. అది విహార్ కి సరిగా అర్థం కాదు. ఇటు విహార్ తో ఘర్షణ, అటు అతడు మాట్లాడట్లేడనే ఘర్షణలో అంగారిక ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోయేది. ఆ కోపాన్నంత విహార్ పై వెళ్లగక్కేది. .

..............................

ఉదయాన్నే లేవలేనితనపు బలహీనత ఏదో ఒంట్లో. సమయానికి విహార్ కూడా ఊర్లోలేడు. ఇప్పుడు ఎవరిని పిలవాలి అనుకుంటూనే, వాడికి కాల్ చేశా. ‘పది నిమిషాల్లో వస్తున్నా’ అని వచ్చాడు. వస్తూనే తినడానికి బ్రెడ్, పాలు తీసుకువచ్చాడు. మాట్లాడక చాల కాలం అయింది కదా! కాసేపు మౌనం మా మధ్య రాజ్యమేలింది. కాస్త తిని ఇంకా అలసట తగ్గక అట్లే వాడి వొళ్ళో పడిపోయా. తలపై చేయి వేసి దగ్గరగా అదుముకొని, తల నిమురుతున్నాడు. వాడి తలనిమరటంలో అమ్మ చేతివేళ్ళ స్పర్శ ఉంటుంది. కన్నీళ్లు పెడుతున్నప్పుడు ఓదార్చడంలో నాన్న కౌగిలి వెచ్చదనం ఉంటుంది. ఏమైందో తెలియదు. చెంపలపై రెండు కన్నీటి బొట్లు రాలిపడ్డాయి. ‘రేయ్, నాకు జ్వరం వస్తే నువ్వు ఏడుస్తున్నావా?’ అన్నా చాల ఎమోషనల్ అయిపోయి. కళ్ళనిండా నీళ్ళతోనే నవ్వాడు వాడు. ఎన్ని రోజులైంది వీడు నవ్వు చూసి. వీన్ని, వీడి నవ్వు మొఖాన్ని కండ్లనిండా నింపుకొని. ‘రేయ్, ఎందుకు నవ్వుతున్నావ్? అని గట్టిగా అడిగా?’ ‘నీకు జ్వరం వచ్చిందని ఏడుస్తున్నా అంటే నవ్వొచ్చింది.’

‘సరే మరి ఎందుకు ఎద్చావ్?’

 ‘ఏం లేదు, కలవక చాల రోజులైంది కదా! నువ్విలా ఒళ్లో తలపెట్టుకొని పడుకుంటే ఏడుపొచ్చింది, నన్నెంతా మిస్ అయ్యి ఉంటావేమోనని.’

‘అంతేనా? నమ్మొచ్చా?’

‘నమ్మొచ్చే బాబు. అంతే, ఇంకేం లేదు.’

            అయినా వాడి మాటల్లో ఏదో దాస్తున్నట్లు అనిపించింది. వాడే చెప్తాడులే అని ఆగా. కాసేపయ్యాక ఓపెన్ అయ్యాడు.  ‘మయూరితో ఒకసారి మాట్లడరాదు.’ అన్నాడు, నిశ్శబ్దాన్ని బద్దలుకొడుతూ. ‘ఎందుకు, ఏమైనా గొడవైందా?’ అని అడిగా.

‘గోడవంటు ఏమి లేదు. కానీ.’

‘హా, కానీలు, అయితేలు కాదు. ఏం జరిగిందో చెప్పు.’

‘అదే ఏ అమ్మాయితో మాట్లాడినా, చాల పోసేసివ్ గా ఫీల్ అవుతుంది. నా పనుల్లో పడి, తనకు టైం ఇవ్వడం లేదని రోజు కంప్లైంట్స్.’

‘టైం ఇవ్వట్లేదని, విహార్ కూడా కంప్లైంట్స్ చేస్తాడు. దానికే అంత ఏం ఇబ్బంది.’

‘అది కాదు. అంగారిక, షీ థింక్స్ దట్, యు హావ్ ఫీలింగ్స్ ఆన్ మీ.’

‘డోంట్ బి స్టుపిడ్ రా, నేను విహార్ తో రిలేషన్ లో ఉన్నా తనకి తెలుసు కదా! అయిన తను అలా ఎందుకు అనుకుంటుంది.’

‘నీతో మాట్లాడిన ప్రతిసారి ఇద్దరికీ ఏదో ఓ గొడవ, ఇక మన ఇద్దరం బయటకు వెళ్ళాం అని చెప్తే, ఆరోజు రూమ్ లో పెద్ద యుద్ధమే.’

‘ఓహో అందుకేనా! తమరు మాట్లాడటం తగ్గించింది.’

‘అవును.’

‘ఈ మాట ముందే చెప్పి చస్తే నేనే దూరంగా ఉండేదాన్ని కదా!’

‘అదే కదా వచ్చిన బాధ. తనకు మనిద్దరం క్లోజ్ గా ఉంటాం అని తెలుసు. విహార్ చిల్ గా ఉన్నట్లు తను ఉండట్లేడనే బాధ. ఓ సారి తనతో చెప్పొచ్చు కదా!. మన మధ్య అట్లా ఏమి లేదని.’

‘వాడు చివరగా అన్నమాటకు ఏం అనాలో అర్థంకాక మౌనంగా ఉండిపోయా.’ అంతలో వాడే

‘వద్దులే. నువ్వంటే చెప్తావ్. మిగిలిన వాళ్లతో మాట్లాడితే కూడా అలానే అంటే. అంటుంది కూడా. మన బ్యాచ్ తో తిరగడం అందుకే తగ్గించేశా.’

‘కూర్చోబెట్టి చెప్పి చూడక పోయావా!?.’

‘అన్ని అయిపోయాయి. చెప్పినప్పుడు బానే ఉంటది. నేను చాల పోసేసివ్ గా ఉంటున్నా, అట్లా ఉండటం కరెక్ట్ కాదు అనే అంటది. మళ్ళి మళ్ళి అదే రిపీట్ చేస్తుంది. ఏం చేస్తాం.’ సరే నేను వెళ్తా నీ దగ్గరికి వచ్చిన అని తెలిస్తే మళ్ళి ఇంకో గొడవ. ఐయాం లిటరల్లి డైయింగ్ విత్ హర్ పోసేసివ్నెస్. అని చెప్పి వెళ్లి పోయాడు.

...............................................

            పొద్దున్న పెట్టిన మేసేజ్ చూసుకొని కాల్ చేశాడు విహార్. జరిగిందంతా తనతో చెప్తే, ‘ఒకే. లీవ్ ఇట్. వాడు సాల్వ్ చేసుకుంటాడు. నువ్వు ఇంటర్ ఫియర్ అయితే అది ఇంకా పెద్దగా అవుతుంది, వదిలేయ్’ అన్నాడు.  నేను వేరే అబ్బాయిలతో మాట్లాడే విషయంలో ప్రోగ్రెసివ్ గా ఉండే విహార్ ఎందుకు టైం ఇవ్వట్లేదు. మీటింగ్స్ అంటే, ప్రాజెక్ట్ వర్క్స్ అంటే విసుక్కుంటాడు? ఇదో రకమైన ఉక్కపోత. విహార్ ఇట్లే ఉంటే బ్ర్రేక్ అప్ అవ్వడమే మంచిది అనిపించింది అంగారికకి.

            అంగారికకు ఎట్లా ఉంటే నచ్చాదో, అట్లా ఉండడం మొదలుపెట్టాడు విహార్. ఆ విషయమై నిత్యం వాళ్ళిద్దరికీ గోడవలవుతూ ఉండేవి. అయినా విహార్ కి అర్థం చేసుకుంటూ, తనకు నచ్చజెప్పే ప్రయత్నం చేసేది అంగారిక. అయిన విహార్ లో పెద్ద మార్పులేమీ లేవు. ఓ రోజు విహార్ ని గట్టిగానే అడిగేసింది. ‘ఎందుకు నాకు నచ్చనట్లు బిహేవ్ చేస్తున్నావ్? ఇట్లా పోసేసివ్ గా ఉంటే నాకు నచ్చదని తెలుసుకదా! అయినా అట్లనే ఎందుకు ఉంటున్నావ్? అని. దానికి విహార్ ‘అంగారిక నువ్వు నాకు టైం ఇవ్వట్లేదు అనే కంప్లైంట్ ఎప్పటికి ఉంటుంది. ఐ  నీడ్ ఫుల్ ఆఫ్ యువర్ అటేన్షన్. చిన్నప్పటి నుండి అట్లానే చాల గారభంగా పెరిగా, నువ్వు పాంపర్డ్ చేస్తావు. కానీ మళ్ళి నీ పని ఉందని పోతావ్. దాన్ని ఈజీగా తీసుకోవడం నాతొ కావట్లేదు. ఐ థింక్ వి షుడ్ బ్రేక్ అప్.’ అని వెళ్ళిపోయాడు. 

            విహార్ అలా చెప్పడాన్ని బాగా ఆలోచించిన అంగారిక, నిత్యం గొడవపడుతూ ఉండడం కంటే ఇలా విడిపోవడమే మంచిది అనుకుంది. ఆ విషయాన్నే విహార్ కి మెసేజ్ చేసింది. అన్ని రిలేషన్స్ లో లాగ బ్రేక్ అప్ కాగానే ఆడిపోసుకోవడాలు, ఆమెను అతడు, అతన్ని ఆమె వారి వారి స్నేహితుల ముందు తిట్టుకోవడాలు లేకుండా వారి వారి జీవితాల్లో తీసుకునే నిర్ణయాలకు మరొకరి సలహాలు తీసుకుంటూ, సంతోష, కన్నీటి సమయాల్ని పంచుకుంటూ విడిపోయిన మంచి స్నేహితుల్లా మిగిలిపోయారు.  

....................................................

విహార్ తో విడిపోయిన తరువాత తన పనుల్లో తాను పడిపోయింది అంగారిక. మయూరి కోసం అతడు అంగారికతో మాట్లాడటం తగ్గించాడు. యే కారణం లేకుండా ఇన్ని రోజులు మాట్లాడకపోతే బాధపడ్డ అంగారిక, ఇప్పుడు కారణం తెలుసు కనుక అతడ్ని అర్థం చేసుకుంది. అయినా తనను ఓ ప్రశ్న ఎప్పటికీ వెంటాడుతూనే ఉంది. ‘స్వతంత్ర్యంగా ఉండేందుకు ఇష్టపడే వాడు మయూరి స్వాధీనతను ఎట్లా భరిస్తున్నాడు?’ అని. అతడు ఎప్పుడైనా మాట్లాడితే అది మయూరితో గోడవపడిన సందర్భమో! లేదా మిత్రులంతా కలిసిన యాదృశ్చిక సందర్భమో అవుతుంది. ‘అయినా మా ఇద్దరిని అట్లా ఎట్లా అనుకుంటుంది తాను?’ ఇది మయూరి అన్నదని అంగారికను అతడు చెప్పిననాటి నుండి వెన్నాడుతున్న ప్రశ్న. ‘ఇద్దరం చాలా దగ్గరగా ఉంటాం. వాడి స్పర్శలో అమ్మతనపు మాధుర్యం ఉంది. నాన్నతనపు భద్రత ఉంది. వాడు అదే అన్నాడు. వాడిపై కవిత రాశాక. మేమిద్దరం ఒకరిమీద ఒకరం పడి కొట్టుకుంటుంటే చూసి విహార్ ఎంత నవ్వుకునే వాడు. ఈ పిల్ల ఏంటి ఇంత అనుమానంతో చంపుతుంది. ‘వాడు మనసారా నవ్వి ఎన్ని రోజులైంది.’ అతడి తలపులు రాగానే అంగారిక మదిలో సుళ్ళు తిరిగే ఆలోచనలు.

ఎప్పటిలానే ఓ సాయంత్రం కలిశాడు అతడు. వారికిష్టమైన ఇష్టమైన ఈట్ స్ట్రీట్ లోనే. అప్పుడు చెప్పాడు. మయూరితో బ్రేక్ అప్ చేసుకున్నా అని. ‘మళ్ళీ ప్యాచ్ అప్ ఎప్పుడు?’ అని అడిగింది అంగారిక. ‘ఇది ఇక ఎన్నడూ ఏకం కానీ విభజన అన్నాడు.’ అతడు. ‘ఇన్నియేండ్ల సహవాసం కదా! తేరుకోవడానికి కాస్త సమయం పడుతుంది. ఏమైనా అయితే నువ్వు ఉన్నావు కదా!’ అని అంగారిక ఉన్నదనే భరోసాని ప్రకటిస్తూ.

మళ్ళీ వీళ్లద్దరి జుగల్ బందీ మొదలయింది. స్నేహంలోను విరహం ఉంటుందని అర్థం అయింది. విహార్ తో మాట్లాడుతుంటే అతడి కాల్ వచ్చింది. విహార్ తో మాట్లాడుతున్న ఫోన్ పక్కన పెట్టి, అతడు చేస్తున్న ఫోన్ స్పీకర్ ఆన్ చేసి మాట్లాడింది అంగారిక. చూస్తే విహార్ ఇంకా లైన్ లో ఉన్నాడు. ‘సారీ, యార్. కాల్ కట్ చెయ్యడం మర్చిపోయా.’ అన్నది. ‘అంగారిక, యు బోథ్ ఆర్ మేడ్ ఫర్ ఈచ్ అదర్, వై డోంట్ యు గాయ్స్ హుక్ అప్’అన్నాడు. ఆమాట వినగానే ఈ మధ్య కాలంలో ఎన్నడు నవ్వనంతగా నవ్వింది. ‘అంగారిక మీరిద్దరిలో ఓ స్పెషల్ బాండ్ ఉంది. మీతో వచ్చిన ప్రాబ్లమ్ అల్లా మీరు దాన్ని గుర్తించరు. జస్ట్ రియలైజ్ ఇట్.’ అన్నాడు. ‘నువ్వూ మొదలుపెట్టావా మహానుభావా.’ అని నవ్వి ఉరుకుంది. ఇదే విషయం అతడితో చెప్పి మరోసారి అతడి నవ్వులతో జతకలిసింది.

ఎప్పటిలాగే ఓ ఉదయం అతడ్ని ఓ కవిత్వమై పలకరించింది. దానికి వెంటనే ‘ఐయాం రియాలైజ్డ్’ అని రిప్లయ్ వచ్చింది. మొదట తాను జోక్ చేస్తున్నాడు అనుకుంది. అడిగితే లేదు సీరియస్ అని రిప్లయ్ వచ్చింది, మార్పు అనివార్యం అని అన్నారెవరో అంటూ. సరే కాస్త టైం కావాలి అంది అంగారిక. ఎవరి పనుల్లో వారు ఉండడం వలన పెద్దగా మాట్లాడుకోలేదు. కొన్ని రోజులకు మళ్ళీ అడిగితే, ‘నో రే, ఐ వాస్ జస్ట్ కిడ్డింగ్ అన్నాడు’. ఓ రోజు అతడు పంపిన మెసేజ్ కి ‘నేను రియలైజ్ అయిపోయా’ అని రిప్లయ్ ఇచ్చింది అంగారిక. అతడు అడిగితే ‘నీలా కాదు, నేను సీరియస్’ అంది.

 ఓ రోజు కలిసినప్పుడు అతడు అడిగాడు. నిజంగా రియలైజ్ అయ్యవా? అని

‘అయ్యాను. అనే చెప్తున్న కదా’

‘ఐ కాంట్ బిలివ్ ఇట్ రే’

‘Though you have to believe it’

‘అవునా. సరే ఆలోచిద్దాంలే.’ అన్నాడు అతడు.

అతడికి దగ్గరగా వెళ్లి, ‘డియర్ నాకు ఇంకా ఎలా వ్యక్తిరించాలో తెలియట్లేదు’ అని ఇంకాస్త దగ్గరగా వెళ్ళింది. అతడు కళ్ళు మూసుకున్నాడు. ఆమె అతడి పెదాల్ని, తన పెదాలతో మూసేసింది. ఆ పెదాల కలయికలో రాత్రి గడచిపోయింది. వారి ప్రేమ వ్యక్తికరణకు సాక్షంగా వారిద్దరూ అమితంగా ప్రేమించే వెన్నెల, కిటికీలోంచి వాళ్ళిద్దరి మీద పడుతూ. అతడి నుదిటిపై ముద్దుపెట్టి, ఎదపై తలవాల్చి నిదురపోయింది. ఆమెను బాహువుల్లోకి తీసుకొని అతను పడుకున్నాడు. అతడ్ని చుట్టేసుకుని ఎప్పుడు పడుకున్నా లేని అనుభూతి ఏదో ఇవ్వాళ అతని స్పర్శలో అనుభవిస్తుంది.

ఉదయాన్నే తనకోసం ఓ లేఖ రాసి పంపింది.

నువ్ అడిగావ్ కదూ. మన మధ్య ప్రేమ ఉందని గుర్తిస్తే ఎట్లా ప్రపోస్ చేస్తావని? వెతుకుతుంటే మనకు దగ్గరగా. మన కోసమే రాసినట్టు ఉన్న జాన్ బోవ్ స్కి కవిత ఒకటి దొరికింది.

“అనేకమార్లు గాయపడి/ మళ్ళీ గాయపడేందుకు భయపడుతు/ అప్పుడు ఇప్పుడు ఒకర్ని ఒకరు చూసుకునే/ ఇద్దరు మిత్రులలానే మనం మొదలయ్యాం
మెల్లిగా మనం సుదూరపు నడకలు పంచుకోవడం మొదలెట్టాం/ అంతేనా...  మన మాటల్లో భావాల్ని పంచుకోవడము/ అంతేనా.... మనిద్దరి మధ్య ఇష్టమూ పెరిగింది/ అప్పుడు, మనిద్దరికీ ఏదో ప్రత్యేక బంధం ఉన్నట్లు తెలుసుకున్నాం.
తీవ్రంగా గాయపడిన హృదయాలుతా మళ్ళీ ప్రేమలో పడుతాయని  అనుకోని ఉండరు/  ఇన్నినాళ్ళు రహస్యంగా కాంక్షించింది/ ఎవరో ఒకరు కాస్త మనశ్శాంతిని ఇస్తారనే.
లోలోపల కోల్పోయిన ప్రేమను/ దూర, విశాల ప్రాంతలంతా వెతికిన హృదయం/ ఏదో ఓ నక్షత్రపు తోవలో దొరకదా!/ అని దూర దూరాలు తిరిగిన మనసు.
నా కోరిక తీరే రోజు రానే వచ్చింది/ నాకు మళ్ళీ ప్రేమ దొరికింది, అది నీవే ”

ఇంతకన్నా  బాగా ఇంకా ఏం చెప్పగలను. అందుకే దాన్నే అనువాదం చేసి పంపిస్తున్న 

 నిన్ను నీలా ప్రేమించే 
అంగారిక

అంగారిక తన ప్రేమను వ్యక్తికరించింది. తన వ్యక్తికరణను అతడు ఒప్పుకున్నట్లే అనుకుంది. వాళ్లిద్దరు అట్లా ఉన్నారు మరి. ఓ రోజు అతడు అంగారిక హృదయం బద్దలయ్యే వార్త తెచ్చాడు. 'మయూరి మళ్ళీ తన జీవితంలోకి వచ్చిందని'. 'మనం ఇంతక ముందులానే ఉందాం' అని. 'నాకు అభ్యంతరం ఏమి లేదు.' 'మయూరి?' అని అడిగింది. 'తాను మారిపోయింది. నీ దగ్గరికి వస్తున్న అంటే, సరే అంది. ఇకమీద పోసేసివ్ గా ఉండను అంది' అన్నాడు. 'సరే, మంచిదే కదా. నేను నార్మల్ అయిపోతాలే' అంది అంగారిక. అనుకోకుండా ఫ్రెండ్స్ తో టూర్ ప్లాన్ చేసుకుంది అంగారిక. అతడ్ని అడిగితే సరే వస్తా అన్నాడు. అందరూ వెళ్లారు. టూర్ బాగానే అయింది. తిరిగి వస్తున్నప్పుడు అతడి మొహంలో ఎదో తేడా. 'ఏమైంది?' అని అడిగింది అంగారిక. 'కొత్తగా ఏముంటుంది, ఎప్పుడు ఉండేదే కదా. టూర్ కి నువ్వు వచ్చావని చెప్తే మళ్ళీ గోడవపడింది.' అన్నాడు. అంతే ఒక్క మాట మాట్లాడలేదు అంగారిక. కానీ తీసుకోవాల్సిన నిర్ణయం తీసుకుంది. ఉదయం ఇద్దరు ఫ్లయిట్ దిగి, అతడు వెళ్తూ అంగారికను తన ఫ్లాట్ దగ్గర దింపేసిపోయాడు. వెళ్లేముందు నవ్వుతూ ఒక హాగ్ ఇచ్చి కార్ దిగింది. వస్తూ ఫ్లయిట్ లో తాను తీసుకున్న నిర్ణయంతో.

ఇంటికి రాగానే అతడికి మెయిల్ చేసింది. 'మీ ఇద్దరికి దూరంగా ఉందాం అని డిసైడ్ అయ్యాను. నావల్ల మీరిద్దరూ గోడవపడటం నాకే గిల్టీగా ఉంది. నేను లేనప్పుడే మీరిద్దరూ సంతోషంగా ఉంటున్నారు. ఎప్పుడైతే మనం కాస్త దగ్గరగా, మనలాగా ఉంటామో మీ ఇద్దరికి గొడవలు. అందుకే నీ నుంచి దూరంగా ఉందామని డిసైడ్ అయ్యా.' అని.

అప్పుడు డైరీలో రాసుకుంది. ‘He Choosed Liberty, I choose pain, his memories and eternal love, which we shared for a while’ అతడు లేడు. కానీ జ్ఞాపకాల్లో, ఎదలో నిండి నాతోనే ఉన్నాడు. He is A Friend, A Comrade, and A Commissar. ‘ఆ రాత్రి ముద్దులకు ఎన్ని పేర్లు పెట్టుకున్నాం. ఎన్ని ఫ్లేవర్స్ ముద్దులు. ఆపిల్, పైనాపిల్ ఫ్లేవర్డ్ వోడ్కా ముద్దులు. ముద్దులో ఉండే ఓ అందమైన అనుభూతిని అనుభవించిన క్షణాలు. అవాజ్యమైన ప్రేమను వ్యక్తికరించిన క్షణాలు ఎంత త్వరగా కరిగిపోయాయి. రెండు నాలుగైన పెదాలు. మళ్ళీ రెండుగానే మిగిలిపోవడం ఎంత విషాదం. ఆ అద్భుతక్షణాలు మళ్ళీ తిరిగిరాని జ్ఞాపకాలుగా మిగిలిపోవడమే మరింత విషాదం.’

ఆ విషాదాన్ని బయటపడేందుకు అంగారిక ఒక యుద్ధమే చేస్తుంది. ఆ యుద్ధంలో ఎందుకో ఎంత పోరాడిన ఓటమే ఎదురవుతుంది. ఆ కొన్ని రోజుల రియలైజేషన్ ను మరిచిపోయి మళ్ళి మామూలు అవ్వాలని ప్రయత్నిస్తూనే ఉంది. అయిన ఎందుకో ‘ఆ కొన్ని రోజులలో జీవితాంతం గుర్తుండే  ప్రేమ దాగుంది.’ అని ఆ జ్ఞాపకాల్లో మునిగిపోతుంది.  కాసేపట్లోనే ఆ జ్ఞాపకాల నుండి బయటకు రావాలి అనుకుంటుంది. మళ్ళి ఆ జ్ఞాపకాల మడుగులో, ఆ జ్ఞాపకాల ఊబిలో కూరుకుపోతుంది. తన జీవితంలో విషాదమల్లా ఎవరికైతే అన్ని విషయాలు చెప్పుకోగలదో అతడి గురించే ఈ ఘర్షణ అంతా. మిగిలిన మనిషి అంటే విహార్ ఒక్కడే. ఇప్పుడు విహార్ కాంటాక్ట్ లో లేడు. మనుషులు అవసరాల కోసమే మాట్లడేంతగా మారిపోయాక, హిప్పోక్రాట్స్ గా మరిపోయాక, ఎవరితో మనసులో మాటలని పంచుకుంటాం. నిజంగాఎదలోని భావాలను పంచుకునే మనుషులు లేకపోవటమే విషాదం.  తనకు ఆ పేరు వాళ్ళ తల్లిదండ్రులు ఎందుకు పెట్టారో గానీ తాను తాను ఆ పేరు చరిత్రలాగే మౌనంగా ఉంటుంది.

అంగారిక పేరు చిత్రంగా అనిపించినా తనలాగే తన పేరుదొక చరిత. చరిత్ర పుటల్లో పితృస్వామ్యాన్ని మౌనంగా ధిక్కరించిన భూమి పుత్రికల కథ. ‘వ్యవసాయం తోలి దశలో భూమి మహిళల చేతిలో ఉండేది. భూమిని తల్లిలాగా భావించిన మాతృస్వామిక వ్యవస్థ, భూమిని నాగలితో దున్నడాన్ని వ్యతిరేకించింది. భూమిని నాగలితో దున్నడాన్ని నిరసిస్తూ మహిళలంతా మౌనంగా ఉపవాస దీక్ష చేసిన రోజు అంగారిక పూర్ణిమ. నాగలితో దున్ని పండించిన పంటను గాక, చెట్టునుండి పండ్లు తెంపుకొని తిని వారి ఉపవాసాన్ని ముగించేవారట.’ అంగారిక తన పేరుకు తగ్గట్టే తన బాధను లోలోపలే దాచుకుంటుంది. కుమిలిపోతుంది. తప్ప ఎవరికీ చెప్పుకోదు. నాగలి పెత్తనాన్ని వాళ్ళు అంగికరించినట్లే, వాడు పోయిన తరువాత మిగిలిన ఖాలితనాన్ని తను అంగికరించిది. పైకి నవ్వుతూనే, కనురెప్పల మాటున, కనుగుడ్లకు ఆవల, పోటేత్తుందుకు సిద్ధంగా ఓ సముద్రాన్ని దాచుకుంది.

వాళ్ళిద్దరి కోసమే అతడికి దూరంగా ఉండాలని నిర్ణయం తీసుకున్నా ఆమెను వెంటాడుతున్న ప్రశ్న. 'తనకు నచ్చినట్లు ఉండాలనుకున్నవాడు, ఎట్లా ఇంత పోసేసివ్ అమ్మాయితో ఉంటున్నాడు. వాడు నా దరికి వస్తాడా? రాడా? అనేది ప్రశ్న కానీ కాదు. ప్రశ్నల్లా. వాడు ఎందుకు కాంప్రమైజ్ అయ్యాడనే. యే స్వేచ్ఛ, స్వాతంత్ర్యాలు లేవని బంధనంలో ఉండద్దు అనుకున్నాడో. ఇప్పుడు అవే లేకుండా ఎట్లా ఉంటున్నాడు? అని. ఎవరితో కలిసి మాట్లాడే స్వేచ్ఛ లేకుండా ఎట్లా ఉన్నాడు? అనే. ఏ సొసైటల్ స్ట్రక్చర్ ని బద్దలు కొట్టాలి అనుకున్నాడో, అదే స్ట్రక్చర్లో ఎట్లా భాగమయ్యాడు అనే. వాడే అన్నట్లు 'మార్పు అనివార్యం' కాబోలు. స్వేచ్ఛ, స్వాతంత్ర్యాల విషయంలో రాజీపడ్డ మనిషిని ఎట్లా క్షమించేది. అమితంగా ప్రేమించాను కదా. అందుకని క్షమించనా?' ఈ ప్రశ్నలన్నింటికి ఇప్పటికి సమాధానం లేకుండానే ఉంది అంగారిక. సమాధానం వెతక్కుండా ఉంది. అడిగితే, అతడిని అడగాలి. కానీ అడగదు.

ప్రేమలేఖ -17

ఇది మొదటిసారి కాదు. నీవు లేకుండా ప్రయాణం. ప్రయాణంలో నీ జ్ఞాపకం. ఎప్పుడు పక్కకి తిరిగి పడుకున్నా మిగతా సగం ఖాళీ బెర్త్ నీ తాలూకు యాది. మొన్న వస్తుంటే బయట వర్షం. లోపల చలి. మన పాత ప్రయాణాల్ని ఫ్యాన్ గాలి యాదిలా మోసుకువచ్చింది. నేను కింద బెర్త్ లో ఉంటే చలి పెడుతుందని వచ్చి పక్కనే పడుకున్నావ్. మీద చెయ్ వేసి దగ్గరగా లాక్కుంటే వెచ్చగా ఉందని అలానే చేయిపై పడుకున్నావ్. మళ్ళీ పైకి పోయావ్. ఉదయాన్నే కంప్లైంట్ ‘రాత్రి చలి బాగా ఉంది. నీ పక్కన పడుకుంటేనే బాగుండేది’ అని. ఎందుకు రాలేదు? అంటే నా నిద్ర చెడగొట్టలేను అన్నావ్. ‘నాకు నిద్ర పట్టక నిన్ను మేల్కొల్పిన రాత్రులతో పోలిస్తే నువ్వు లేపడం ఏమాత్రం డిస్టర్బెన్స్ కాదు’ అన్నా. అంతే ఎప్పటిలాగే ఓ నవ్వు. ఎట్లా నవ్వుతావే అట్లా. ఎదలోతుల్లోంచి బొక్కెనేసి మరీ ప్రేమను తోడి కళ్ళనిండా నింపుకొన్నట్లు. పెదాల నుండి వర్షపు చినుకులు చిలకరించినట్లు.

చాలా నెలల తరువాత కలసిన దోస్తులు. రాత్రంతా కాసిన్ని ముచ్చట్లు. ఒక ఫోన్ కాల్ విషాదం. ముసలి సాధువును వెతుక్కుంటూ కాళ్ళు ఈడ్చుకువచ్చేంతా నడక. రూమ్ కి వచ్చాక ప్లేయర్స్ పెదాల మీద నర్తించి, ముసలి సాధువు తన తత్వాన్ని గొంతులో దింపి దేహమంతా ప్రవహింపజేశాడు. జాయింట్ అనంతర పింక్ ఫ్లాయిడ్, గన్స్ అండ్ రొసెస్ గీతాల్లా 'ఆజ్ జానే కి జిద్ నా కరో' అంటూ ఫరీదా ఖానం గొంతుతో 'శృతి' కలుపుతూ ఓ గీతం.

కలవాలనుకుంటూ అనేక వాయిదాల అనంతరం కుదిరిన దినం. సిటీ ఆఫ్ ఎలక్ట్రానిక్స్ గా మారిన సిటీ ఆఫ్ గార్డెన్ లో చెట్ల మధ్య ప్రశాంత ప్రయాణం. ఎప్పుడు పోయిన ఆతిథ్యం ఇచ్చే ఇండియన్ సోషల్ ఇన్సిస్ట్యూట్ ఇప్పుడూ ఇచ్చింది. ఇద్దరు ట్రాన్స్ మిత్రులు ప్రేమతో నోరు తీపి చేశారు. అక్క ఎప్పటిలాగే అంతే ప్రేమతో ముచ్చటించింది. అక్కడికి వచ్చిన తనకు తెలిసిన వారందరికీ పరిచయం చేసింది.

తిరిగివస్తుంటే బాగా తెలిసిన పరిమళమేదో ముక్కుపుటల్ని తాకింది. గుర్తుపట్టడానికి ఎక్కువసేపేం పట్టలేదు. నేను తిడతానని తెలిసినా నాకు అలవాటయ్యేదాకా కావాలని నువ్ వేసుకోచ్చిన చాక్లెట్ ఫ్లేవర్డ్ పెర్ఫ్యూమ్ పరిమళమది. మొదటిసారి చేతిపై నువ్ కొట్టినప్పుడూ, ట్రైన్లో తలగడగా నీ బ్యాగ్ వాడినప్పుడూ అందులోంచి వచ్చే స్మెల్ అంతగా నచ్చలేదు. నీ దేహపరిమళంతో కలిసాకే కదూ అది నచ్చింది. వస్తున్నపుడు మెడవొంపులో కాసింత స్ప్రే చేసుకొని వస్తావేమో, నిదురరాకో, నువ్ హత్తుకుంటేనో మెడవొంపులో తలవాల్చితే నన్ను చేరేందుకు నువ్ పడిన కష్టానికి గురుతుగా రాలిన చెమటబోట్లతో కలిసి అదో గమ్మత్తు మత్తును నాలోకి ప్రహహింపజేస్తుంది. ఆమాటే అంటూ అక్కడే తలవాల్చి శ్వాస ఎగబీలుస్తుంటే ‘రేయ్ చక్కిలిగింతలూ’ అంటూ నవ్వుతూనే ఉంటావ్. ఒక్క పరిమళం ఎన్ని జ్ఞాపకాలను మోసుకువచ్చింది. ఆ జ్ఞాపకాలను నెమరేసుకుంటూ ఇంటికి చేరాను.

ప్రేమలేఖ 16

బతుకు నిరంతర వలస అయినచోట నేనో నిత్య నోమాడిక్. మా తాత  బతుకుదెరువు కోసం వలస పోయాడు. మా అయ్యా చదువుకోసం  వలస పోయి అక్కడే స్థిరపడ్డాడు. నేను అంతే చదువు కోసం వలస వచ్చి నా ముందు తరాలు పోగొట్టుకున్నదేదో వెతుకుతున్నాను. మూతికి ముంత, మొలకు చీపురు పోయి, అల్ట్రా మోడ్రన్ బతుకే బతుకుతున్నా నన్నింక అలగాగ తప్ప మనిషిగా చూడని చోట మానవీయ సమాజం ఎక్కడైనా తారసపడక పోతుందా అని వెతుకుతున్నాను. ఆ వెతుకులాటలోనే  స్వేచ్ఛను, విముక్తిని కలగంటూ, నిజం అయ్యే కాలం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. ఎదురుచూపులో, వెతుకులాటలో పడి నేనో భైరాగినయ్యాను. ఆ తత్వం నా రాతలోకి ఎంత వచ్చిందో తెలియదు గానీ గడ్డం మాత్రం ఓ మోస్తరుగా పెరిగింది. ఎందుకో ఇప్పుడు పుట్టినూరికి పోయి రావడం నాకు ఓ ట్రావెలాగ్ యే తప్ప నోస్టాల్జియా కాదు. ఇంటికి పోగానే నేనేదో కొత్త చుట్టం అయిన ట్రీట్మెంట్. మా తాత అన్నట్టు సుక్క తెగిపడినట్టు పోతే అంతే కావచ్చు. ఒక్కరోజు పర్యటనకు రెండు రకాలుగా వండిన చేపలు, రొయ్యలు కాస్తా 'రాక్ ఫోర్డ్'. నువ్వు రావాల్సింది. నాకు కాస్త చుట్టం ట్రీట్మెంట్ నుండి తెరిపి దొరికేది. ఎప్పుడు వస్తా అన్నా హామీ తప్ప అది అమలయ్యింది లేదు. నువ్ నాతో ఇంటికి రావడం  'అమలుకానీ హామీల చరిత్ర'. బేటుని అడిగితే బిజీ డాడీ అంది. నేను ఫ్రీగా ఉన్నప్పుడు అడగవేంటి డాడీ అని అంది.

ఒక్క సంవత్సరానికి ఊరు ఎంత మారిపోయింది. తిరిగి FCI తెరుస్తున్నారని సంతోషపడాలా! నలభై ఫీట్ల రోడ్డు కోసం సగానికి తెగిపడ్డ దేహాల లాంటి ఇళ్లను చూసి భాధపడాలా!?. బస్టాండ్ లో దిగి ఇంటికి పోతున్న చూసిన దృశ్యం ఎందుకో హాంట్ చేసింది. అభివృద్ధి పేరుమీద జరిగే విధ్వంస దృశ్యం అది. ఎప్పటి సాయంత్రాల్లాగే ఓల్డ్ అశోక్ దగ్గరి టీ స్టాల్ కి పోయా. అక్కడి మిర్చిల బండి మాయం అయి, చుట్టూ ఇనుప కంచె మొలిసి బండ్లు పెట్టె జాగను ఆక్రమించింది. దుకాణం ముందు బండి పెడితే బిక్కుబిక్కుమనే చాయ్ దుకాణం ఓనర్. అర్జున్ స్వీట్ హౌస్ రస్ మలాయ్ టెస్ట్ యేమి మారలే. న్యూ అశోకలో ఇంకా ఏసీ పనిచేస్తలేదు. ఉక్కపోతలోనే, అంగీ వెనుకవైపు తడిచి ముద్దయితే సినిమా అయిపోయినట్టు.

తెల్లారి సాయంత్రం మళ్ళీ  ఓల్డ్ అశోక్ పర్యటన. ఎందుకో ఊర్లో ఉన్నన్నీ రోజులు అక్కడకు పోయి ఛాయా తాగడం ఓ మానుకోలేని అలవాటు. లక్ష్మీనగర్ తొవ్వ ఇప్పుడు వన్ వే. కొత్తగా చౌరస్తాలో ట్రాఫిక్ లైట్లు వెలగడం మొదలెట్టాయి. అవి ఆఖరిసారి యే పదేండ్లకిందనో వెలిగిన జ్ఞాపకం. అక్కడ రైట్ తీసుకొని ఫైవింక్లైన్ దాకా పోయోద్దం అని పోయాం. కనకయ్య దుకాణం రూపు మారినట్టు ఉంది. ఆ పక్కన గల్లీలోనే ఆకర్ష్ వాళ్ళు ఉండేవారు. సీత నగర్ బోర్డు వెలిసి పోయి, రాం నగర్ బోర్డు సిలుము పట్టింది. ఈరమ్మ హోటల్ నడుస్తుందో లేదో! ఆ రాత్రి ఎందుకో కనపడలేదు. అట్లే పుట్టుక, ఊహచ్చేదాక బాల్యం గడిపిన పాత ఇంటి దాకా పోయోద్దాం అనుకున్న ఎందుకో పోవాలనిపించలే. నువ్వుంటే తీసుకుపోయేవాడిని. మా వాడకట్టులో ఉన్న నానమ్మలకు, అత్తలకు పరిచయం చేసేవాడ్ని. అంతా కలిసి 'నీ బుగ్గలు చిదిమి దీపం పెట్టేవాళ్ళు'. ఏరియా హాస్పిటల్ లో బాబాయ్ దగ్గరికో, లేక నా హెల్త్ చెకప్ కు పోయినప్పుడు తప్ప ఆ ఏరియాకు పోయింది లేదు. అది దాటి పోక ఏండ్లు గడుస్తుంది. ఏరియా హాస్పిటల్, సబ్ స్టేషన్ గోడకు GRMC పెయింటింగ్ లు. 'ఆడపిల్లల కాపాడుకుందాం', 'నీళ్లు జీవనాధారం' సరిగ్గా గుర్తులేదు కొటేషన్ ఇదో కాదో, కానీ అమ్మాయిలు, నీళ్ల గురించి ఉన్నాయి. కాసేపు నవ్వుకున్నా. గోదావరిఖని గోడల మీద ఆ నినాదాలు చూసి. 'అమ్మాయి ప్రేమించట్లేదని యాసిడ్ పోయడం' అనే ఉన్మాద ప్రక్రియకు ఆద్యురాలు మా ఊరు. ఓపెన్ కాస్ట్ ల పేర ఊర్లన్నీ బొందల గడ్డలు, మట్టి దిబ్బలు అవుతుంటే నీళ్ళేక్కడ ఉంటాయి. ఆ నినాదాలు హాంతకులే సంతాప సభలు జరిపినట్లు ఉన్నాయి. ఇప్పుడు ఏమి మారలేదు. 'ఎచట స్త్రీలు పూజింపబడతారో అచట దేవతలు కొలువుంటారు' గాంధీ కాలేజ్ తలుపు రాసిఉన్న రాత. దాని ముందే అమ్మాయిలను చిడాయించడం చూశాను.

జ్యోతినగర్ బోర్డు ఇప్పుడో పురా జ్ఞాపకం. ఆ పక్కనే దాదాపు ఏడెనిమిది ఏళ్ళు కిరాయికి ఉన్నాం. అక్కడి నుండే మూడు స్కూళ్ళు మారాను. ముందుకు పోతే మా ఇంగ్లీషు మీడియం దెబ్బకు మూతపడ్డ మా బడి 'జ్ఞానోదయ విద్యాలయం' తన రూపురేఖలు మార్చుకుని గుర్తుపట్టకుండా అయింది. 'బడి మాదే అయినా నేనెందుకు మాదిగ సారోళ్ల కొడుకునే అయ్యాను.' 'ఈ దేశంలో వర్గాన్ని కులం నిరంతరం డామినేట్ చేస్తది అనేందుకు నా జీవితమే నాకు ఓ ప్రత్యక్ష ఉదాహరణ'. అది అమ్మిన తరువాత అక్కడి నుండి మార్కండేయ కాలనీకి షిఫ్ట్ అయ్యాం. ఫైవింక్లైన్ దాకా పోయి అక్కడ కాసేపు ఆగాం. అక్కడ గంటలు గంటలు రౌడీలు కొట్టుకునే వారని చిన్నపుడు విన్నా. చెవి తెగిపడ్డ కొట్లాడుతూనే ఉన్నారని. హత్యలు చాలా సర్వసాధారణం అయిన కాలం అది. ఇప్పటికి ఏమీ మారలే. జైలుకు పోయి వచ్చినవాడు అక్కడ హీరో. వాళ్ళని భయపెట్టే సికాస ఇప్పుడు లేదు. గోడల మీద వెలిసే పోస్టర్లు లేవు. అదిప్పుడు కార్మికుల గుండెల్లో పురాస్మృత జ్ఞాపకం. అమరుల తడి ఆరని యాది. పోరాటాల నేల ఇప్పుడు దళిత దళారుల, రౌడీల రాజ్యం. వాళ్ళు ఆడింది ఆట. పాడింది పాట. పైసా పేకో తమాషా దేఖో.

ఎందుకో జ్యోతి నగర్ లో ఉన్న ఇల్లు చూడాలనిపించింది. మళ్ళీ అదే రోడ్డులో వెనక్కి వచ్చి ఇల్లు, స్టేడియం చుట్టూ ఓ రౌండ్ వేశామ్. ఆ రోడ్డు మీదే సైకిల్ నేర్చుకుంటూ కిందపడి మోకాళ్ళు కొట్టుకుపోయింది. ఆ స్టేడియంలోనే కరాటే అని, ఫుట్ బాల్ అని కోచింగ్ కి పోయింది. ఏవి వంటబట్టక వదిలేసింది. రాత్రిదాక తిరిగి ఇంటికి వస్తే వీపు బసంత్ నగర్ ఎయిర్పోర్ట్ అయ్యింది అక్కడే. స్టేడియం ఎంట్రన్స్ పక్కన పానీపూరి బండి అతను మారాడు. ఊరంతా గప్ చుప్ వెయ్యమంటే నేనొక్కన్నే (కాగజ్ నగర్ ప్రభావంతో) పానీపూరి అనేది. అట్లా అనేది నేనొక్కనే అని అతనికి ప్రత్యేక అభిమానం ఉండేది. మనకు చివరకార్లో ఎగస్ట్రా పూరి వేసేది.

ఎల్బీ నగర్ బోర్డు అదో పురాస్మృతి. ఆ బోర్డు కింద నుండి ఓ అమ్మాయితో కలసి నడచివచ్చిన యాది. ఆ వయస్సులో అది ప్రేమో, ఆకర్షనో తెలియదు. ఆ అమ్మాయి మాత్రం ఇప్పటికి స్పెషల్ అనిపిస్తుంది. ఇప్పుడు పెళ్లి అయ్యి ఇద్దరు పిల్లల తల్లయింది. అదే క్లాసులో ఇంకో అమ్మాయి ఉండేది. 'మాది'గది (మాది+గది) అని తనని అంటే క్లాస్ లో ఉన్న అందర్నీ నిలబెట్టి కులాలు అడిగిన అమ్మాయి. వాళ్లిద్దరి గురించి ఆపేసిన బాల్యస్మృతులు మళ్ళీ మొదలెట్టి రాయాలి. విధ్వంసం అవుతున్న జీవితాలు. వెంటాడుతున్న కులం. ఏది ఇప్పుడు జ్ఞాపకం కాదు. కళ్ళముందు కనపడుతున్న వాస్తవం. ఊరు ఇప్పుడు ట్రావెలాగే తప్ప వెంటాడుతున్న కులం చేసిన గాయాల సాక్షిగా నోస్టాల్జియా కాదు.

తిరిగి వస్తుంటే మూత పడ్డ ఎ పవర్ హౌజ్. కరిగిపోతున్న గుట్టలు. వలస కార్మికుల నెత్తురు స్వేదంగా మారి గ్రానైట్ తీస్తే, దేశదేశాలకు ఎగుమతవుతూ తెచ్చే పైసలతో కొందరి ఒంటి మీద బట్టలు 'శ్వేత'రంగులో మెరుస్తున్నాయి. ఊరు పోయి వస్తే వెంటాడుతున్నది విధ్వంసమే. అభివృద్ధి ముసుగులో జరుగుతున్న విధ్వంసమే.

నువ్వూ రావాల్సింది పిల్లా. అమ్మ తినిపించే గోరుముద్దలనే కాదు ఈ విధ్వంసాన్ని పరిచయం చేసే వాడిని. విధ్వంసమవుతున్న బతుకుల్ని పరిచయం చేసేవాడ్ని. ఎందుకు 'నేనెప్పుడూ కులం అని మాట్లాడుతా' అని ఎవరో అన్నారన్నావుగా, పుట్టుకనుండి అది చేసిన గాయాలను పరిచయం చేసేవాడ్ని. అప్పుడు నా దాకా రాకుండా నువ్వే సమాధానం చెప్పొచ్చు. ఎందుకో ఈ ప్రయాణంలో నీ కంపెనీ మిస్ అయ్యాను. నువ్వూ ఉండాల్సింది అనిపించింది.

ప్రేమలేఖ 15

పదాలకు ఇమడకుండా,
మాటల్లో చెప్పలేని కొన్ని భావాలుంటాయి. నువ్ కనులతో పలికించినట్టు. నా ఎదపై మోపిన నీ పాదాలను ముద్దాడినట్లు.
ఇప్పుడు అంతే ఏం రాయాలి. రాయడం మొదలెడితే ఎంతని రాయాలి. జ్ఞాపకాల్ని అక్షరాల్లో కలబోసుకోనా! ఊసుల్ని పదాల్లో కూర్చనా! ఆనంతానంతా ప్రేమను వాక్యాలుగా చేసి ప్రవహింపజేయనా! వాక్యాలన్నీ ప్రవహించి ప్రవహించి ఏదో ఓ రోజు సంద్రమవుతాయి. వాక్యాల సంద్రంలో జ్ఞాపకాల లోతులుంటాయి. గాయాలుంటాయి. తిరుగుబాటు పాటలుంటాయి. కింద పడ్డ ప్రతిసారీ మళ్ళీ నిటారుగా లేచి నిలబడ్డ ధిక్కారం ఉంటుంది. స్వాభిమాన ప్రకటనలు ఉంటాయి. నువ్వుంటావు. నేనుంటాను. మనంగా బతికిన కాలం ఉంటుంది. ఎడబాటు, కన్నీళ్లు, వలపోతలు ఉంటాయి. ఎప్పటికిలాగే కలలకై మనం చేసే ప్రయాణం ఉంటుంది. కలసి కన్న కల ఉంటుంది. కలసి కనాలకున్న కల చెదిరిపోయిన విషాద జ్ఞాపకంగా ఉంటుంది. నవ్వుతూ, లేడిపిల్లలా గెంతుతూ కళ్లముందుకు వచ్చిన అల్లరి పిల్ల 'కల' ఉంటుంది. ఎందుకో ఇవన్నీ చెప్పాలనిపించినపుడు చెప్పుకోవడానికి నువ్వుండవు. దూరంగా ఎక్కడో ఉంటావ్. ఎప్పుడు వస్తావో తెలియదు. కానీ మళ్ళీ వస్తావనే నువ్ ఇచ్చిన నమ్మకం, చూడమన్న ఎదురుచూపు ఇంకా నాతోనే ఉంది. ఉంటుంది. అది గొంతులోకి దిగిన హబ్సన్ మత్తులా ఉంది.

నీకు రాద్దాం అని కూర్చోగానే ఎందుకో కీట్స్ గుర్తొచ్చాడు. కీట్స్ తన ప్రేయసికి రాసిన లేఖ గుర్తొచ్చింది. చదువుతుంటే, కీట్స్ పోయెమ్ ఒకటి గుర్తొచ్చింది.
"Pillow'd upon my fair love's ripening breast,
To feel for ever its soft fall and swell,
Awake for ever in a sweet unrest,
Still, still to hear her tender-taken breath,
And so live ever—or else swoon to death." ఈ కవిత పాదాలు నిన్ను ఇంకా ఇంకా మిస్ అవుతున్న అని గుర్తుచేశాయ్. నిజంగానే ఏదో sweet unrest ఎదను తొలుస్తుంది. అయితే అది కీట్స్ అన్నంత swoon to death స్టేజ్ కి ఇంకా రాలేదు.

చరిత్రలో కొన్ని తేదీలు మర్చిపోలేం. కొన్నిసార్లు కావాలని మర్చిపోయినట్టు నటిస్తాం అంతే. అవి అట్లా ఉండిపోతాయ్. ఎంతకీ తుడిచిపెట్టుకుపోని జ్ఞాపకంగా.  ఆ తేదీల చుట్టూ అల్లుకున్న గడచిన అందమైన క్షణాల్లా. కొన్ని తేదీలు పురాస్మృతులు కాదు. వెన్నాడే జ్ఞాపకాలు. మరికొన్ని చక్కిలిగింతల చిరునవ్వులు. మెడఒంపును తాకిన వెచ్చని నిచ్వాసలు. చలికాలపు వెచ్చని, ఎండకాలపు చల్లని రాత్రులు.

ప్రేమలేఖ 14

ఓయ్ పిల్లా. నిన్న కల్లోకి వచ్చావ్. రోజు ఇదే చెప్తావు అంటావు. 'sex with love, sex without love' మీద ఓ రాత్రంతా మాట్లాడుకున్నాం గుర్తుందా. అదేనోయ్ 'నీళ్లు, గ్లాసు సిద్ధాంతం'. నిన్న ఓ సినిమా చూశాక ఎందుకో ఆ చర్చ గుర్తొచ్చింది. ఆ చర్చ, నీళ్లు గ్లాసు సిద్ధాంతం కన్నా రాత్రుల్ని 'ధార'పోసిన వాడ యువకులు వెంటాడారు.

ఇందు అనే గడి గావురాల పిల్ల. సిక్స్ ప్యాక్ యువకుణ్ణి చూసి ప్రేమ?లో పడుతుంది. ఓ రోజు అతన్ని ఇంట్లోకి లాగి గోడకు అదిమి ప్రేమిస్తున్నాని చెప్తుంది. వాళ్లిద్దరూ చెట్లేెంబడి, పుట్టలేంబడి పడి ప్రేమించుకుంటారు.  అమ్మాయి ఇంట్లో ఎవరూ లేకపోతే పిలుస్తుంది. అక్కడ అంతే they make love. Or love makes them. ఓ రోజు ఆ పిల్ల ఇంట్లో మన విషయం చెప్తా అని పోతుంది. నువ్వు వెళ్ళు అని హీరో వాళ్ళ డాడీని పంపిస్తాడు. తెల్లారి హీరో లేచేసరికి యాక్సిడెంట్ అయి డాడీ హాస్పిటల్ లో, ఇందుకి వాళ్ళింట్లో నిశ్చితార్థం. హీరో పోతాడు. ఇందు వాళ్ళ అయ్యా తంతాడు. హీరోని బంధించి ఇందుకి పెళ్లి చేస్తాడు. అంతే అమ్మాయి అమెరికా, మనోడు  గంజాయి తాగుతూ, గడ్డం పెంచుకుని, ఆమె ఏడాబాటులో కలిగిన విరహంలో ఇక్కడ. ఇక్కడి వరకు మన చర్చకు,రాత్రుల్ని 'ధార' పోసిన వాడ యువకులు యాది రావడానికి సంబంధమేమి లేదు.

మూడేండ్ల తరువాత ఆ పిల్ల అమెరికా నుండి తిరిగి ఇంటికి వస్తుంది. హీరో పోయి తనతో రమ్మంటాడు. తాను రానంటుంది. మీ నాన్నకి భయపడుతున్నావ్ అంటాడు.  పెద్ద గొడవ. కట్ చేస్తే. హీరో వాళ్ళ డాడీ వచ్చి తీసుకొని పోతాడు. ఊరోదిలి పోదాం అంటాడు. అప్పటివరకు ఎక్కడికి పోకుండా ఓ గదిలో బంధిస్తాడు. 'ఎప్పుడు ఆ పిల్ల గురించే గాక, వీడి గురించి కూడా ఆలోచించు డాడీ' అని దోస్తు అంటే 'ఆ పిల్ల వీణ్ణి ప్రేమించలేదు. వాడుకొని వదిలేసింది. వీడు దాన్నే ప్రేమ అనే భ్రమలో ఉన్నాడు. ఆ అమ్మాయి ఇంట్లో వాళ్ళకి భయపడి పెళ్లి చేసుకొని పోలేదు. తానే ఆ అబ్బాయిని ఇచ్చి పెళ్లి చేయమని అడిగింది' అని చెప్తాడు. ఆ పిల్ల భర్త వస్తున్నాడని, హీరోని అతడు వెళ్లిపోయే వరకు కనపడకుండా చేయమని ఇందు తండ్రి తన శత్రువునే అడుగుతాడు. ఆ విషయం తెలిసిన ఇందు కనపడకుండా చేయడం కాదు, చంపమని సుపారి ఇస్తుంది. రౌడీల విచ్చుకతుల వేటలో గాయపడి, తనని చంపమన్నది ఇందు అని తెలుసుకుని దేహమే కాదు, హృదయమూ గాయపడి తన దగ్గరికి వస్తాడు. తనని చంపాలనుకొని గొంతు నులిమి వదిలేస్తాడు. సూక్ష్మంగా ఇది కథ.

ఈ కథ దాదాపు చాలా ఊర్లలో జరిగేదే. ఊర్లలో అనడం కన్నా ఊరికి, వాడికి మధ్య జరిగేది అంటే బాగుంటుంది. హీరో డాడీ అన్నట్లు 'నీకు వాడుకోవడానికి మొరటోడు కావాల్సి వచ్చింది. పెళ్లికి మాత్రం సాఫ్ట్ గా ఉన్నోడు కావాలా?' ఈ మాట చాలా పల్లెల అనుభవం. దొర్సాని, కామాంధు కూతురు సర్వనామమే. కోటేశులు ఇందులో శివలాగా సర్వనామమే. Rarest of the rare cases అన్నట్లు చాలా అరుదుగా ఊరి తండ్రి తన బిడ్డది తప్పు అని ఒప్పుకుంటాడు. ఈ సినిమా కథలో నిజంగా ఒప్పుకున్నాడా!? సినిమాటిక్ సన్నివేశం కోసం తీశారో తెలియదు. ఇందు తండ్రి తన కూతురుది తప్పు అని ఒప్పుకుంటాడు.

Tongue can be lie but eyes can't అన్నారెవరో. నిజంగా ప్రేమిస్తే కళ్ళలోకి చూస్తే తెలుస్తుంది అన్నారు ఇంకెవరో. అది ఎంతవరకు నిజమో కాదో తెలియదు. కానీ గుండెల్లో ప్రేమనంతా కళ్ళలోకి తీసుకొచ్చి నువ్ ఒక చూపు విసురుతావ్. వెళ్తున్నప్పుడు ఎడబాటును  అంతే, మాటల్లో గాక చూపులోనే చెప్తావ్. ఆ పిల్ల అంతలా వాడ్ని తన కళ్ళతోనే మాయ చేసింది. కాకపోతే కళ్ళనిండా కామకాంక్ష. ఆ కామాన్ని అతడు ప్రేమనుకున్నాడు. తాను అలాగే నమ్మించింది.

ఈ దేశంలో దోపిడీకులాల కామవాంఛలు తీర్చుకొనేందుకు ఎక్కువగా వాడిన ఆయుధం ప్రేమ. చాలా అరుదుగా ఊరు, వాడ మధ్య విరబూసిన ప్రేమను తెగనరికెందుకు ఎన్ని ప్రయత్నాలు జరుగలేదు.అయ్యలకు భయపడి, వాడే నా చెయ్యిపట్టి లాగాడు అంటే ఎన్ని తలలు నేల రాలలేదు. ఈ సినిమా చూశాక ఏదో వెంటాడుతుంది. వెంటాడుతున్నది ఏమిటా అని వెతికితే అది వెలి ప్రేమ. అంటరాని ప్రేమ. పాలెర్లను బలి పశువులను చేసిన వెలిప్రేమ. అమ్మాయిలను చిదిమేసిన అంటరాని ప్రేమ.

వచ్చాక ఓ కవిత రాసుకున్న.

శీర్షిక: అంటరాని ప్రేమలేఖ

అమ్మాయిగోరు

గడి గావురాల దొర్సాని

మీరు మీద మీదకచ్చి పడుతాంటే

గళ్లపట్టి మీదకు గుంజుకుంటే

కండ్లల్ల కండ్లు పెట్టి పానం

నీళ్ల లెక్క తోడుతాంటే

ప్రేమే అనుకున్న

దొర, పెద్దోర్సాని ఊరికి పోయినప్పుడు

ఇంట్లకు పిలిచి దేహాన్నీ రాజేస్తే

అదిరిన అధరాల సాచ్చిగా

గుండెలో రవుతం అలలెక్క ఎగిరివడ్డది

రాత్రి చేను గట్టుకాడ

రాలిన తంగేడు పూలు

మనకింద పడి నలిగితే

అది ప్రేమకు సాక్ష్యం అనుకున్న

మొగులెనుక ఎన్నెల దాగుంటే

మనకు ఏకాంతం ఇవ్వనీకి అన్నావ్

దొర్సాని

నీకు నేను జేసిన 'ఏకాంత సేవ'

ధార పోసిన కాలం

మనకే తెలుసు

ఊళ్ళ ఎవలకు చెప్పకు అంటే

దొరకు భయపడుతున్నవేమో అనుకున్న

ధోఖ ఇవ్వజూస్తున్నవని తెల్వలే

మోటు దేహపు వాటమే కావాలంటే

ఆశలేమి పెట్టుకోకపోతుంటి కదా దొర్సాని

ప్రేమ అంటివి

దొరకు జెప్పి ఒప్పిచ్చి పెండ్లాడతా అంటివి

అన్ని ఉత్తమాటలేనా దొర్సాని

నువ్వు బీ మీ ఇంటి మొగోళ్ల ఏశాలే ఎస్తివి

మేం ఏశాలు కడుతాం యువరాణి

మా ఏశం పొట్టకూటికి దొర్సాని

హరిశ్చంద్రుడు, వీరబాహుడు, హిరణ్యకశిపుడు, నరసింహుడు ఒక్కటా, రెండా తీరొక్క ఏశం కడతాం

మీలెక్క పానాల్దీసే ఏశం ఎన్నడూ ఎయ్యలే.

నువ్వెంది దొర్సాని

మనువు పేరు చెప్పి 'మనువు' లెక్కే జేసినవ్

నా పానం దీసి పత్తా లేకుండా పోయినవ్

మీకు ప్రేమ పది నిమిషాల 'సుఖం' అయినచోట

మాకు పానం దీసుకునేంత ఇజ్జత్ అయింది

అందుకే దొర్సాని

మేం దూలాలకు ఏలాడుతుంటే

మీరు గాలి మోటార్లలల్లా దేశాలు ఎగిరిపోతుండ్లు

దొర్సాని ఒక్కమాట

మాకు ప్రేమించుడే అత్తది

కథలు చెప్పుడు, ఏశం కట్టుడే అత్తది

మీ లెక్క

కథలు పడుడు, ఏశాలు ఏసుడు రాదు

పాదం కందకుండా

గుండెల మీద పెట్టుకొని సూసుకునుడే అత్తది

గుండెల కత్తులు దింపుడు రాదు

సినిమాను చెప్పాను. సినిమా చూశాక నాకు అనిపించింది చెప్పాను. కానీ ముఖ్యమైంది ఇంకోటి ఉంది. థియేటర్ లో జనాల గోల. ఇందు శివను మోసం చేసింది అని తెలిసినప్పుడు వాళ్లు మాట్లాడిన మాటలు. ఆ పిల్లను తిడుతున్నప్పుడు వాళ్లు వేసిన ఈలలు. ఇందుని శివ డాడీ నిలదీసినప్పుడు, ఇందువాళ్ళ నాన్న అసహ్యించుకున్నప్పుడు, చివర్లో శివ తన అంటరాని మోటు ప్రేమ మరణ వాగ్మూలం చెబుతున్నప్పుడు జనాల ఈలలకు సంభాషణలు వినపడలేదు. ఆధిపత్య మగ జెండర్ ఒక అమ్మాయి అబ్బాయిని మోసం చేయడం ఓర్చుకోలేదు. తనని శివ గోడకు అదిమి గొంతు నులుముతున్నప్పుడు వాళ్ళ కేకల్లో ఆనందం ఓ ఉన్మాదానికి పరాకాష్ట. ఆధిపత్య జెండర్, కులం, మతం తాము అణచివేస్తున్న అస్తిత్వాలు ఎక్కడో తిరగబడ్డాయనో, మోసం చేశాయనో తెలిస్తే తమని కాకపోయినా వాళ్ళ మీద మోసం చేయబడిన వాడికన్న ఎక్కువ కసిగా ఉంటారు. అదే అబ్బాయి మోసం చేసిన అమ్మాయిల సినిమాలు తీస్తే డైరెక్టర్లను తిడతారు. ఇదో రకమైన హిపోక్రసి. ఈ ఆధిపత్య హిపోక్రసి భావజాలం పోనికి ఎన్ని జెండర్ సెన్సిటైజేషన్ క్యాంపులు పెడితే మారతారో వీళ్ళు.

ఆధిపత్య కులం, వర్గం, మతం చేసే దోపిడిలో లైంగిక దోపిడీ ఒక భాగమే. దానికి జెండర్ లేదు. ఇక్కడ ఇందు అనేక రాత్రుల్ని దోచుకున్న వాళ్ళకి ఓ ప్రతీక. శివ దోపిడీకి గురికాబడిన వాళ్ళ ప్రతీక. శివ ఓ కోటేశు. ఆమె కామాంధు. శివ ఓ పాలేరు. ఆమె ఓ దొర్సాని. ఇంతకీ సినిమా పేరు చెప్పలే కదూ 'RX 100'.

ప్రేమలేఖ 13

నీకు గుర్తుందా

నిశీధి వేళ వెన్నెల వాన

బొట్లు బొట్లుగా మబ్బుల నుండి రాలిన చినుకులు

పక్కనే కడలి అలల హోరు

ఆ అలల్ని చూసి 'వాన చినుకుల అల' అని కదూ నువ్వన్నది. 

'అచ్చంగా నీలాగే, కొన్నిసార్లు మౌనంగా, మరి కొన్నిసార్లు హోరుగా హొయలు పోవడం అలలకే చెందింది'

అని నేనంటే ఎప్పటిలాగే ఓ నవ్వు విసిరావు.

అట్లా నవ్వడం నీకే చెల్లింది. 

సూర్యుణ్ణి చూస్తూ తిరిగే పొద్దు తిరుగుడు పువ్వు నవ్వు. నెలవంక నవ్వు. పెదాలను సింగిడిగా మలచిన వాన వెలిసిన నవ్వు. 

ఎట్టా నవ్వుతావు అట్లా. ఎద లోతుల్లో ఉన్న ప్రేమను ఏకకాలంలో పెదాలు, కనుల మీదికి  తీసుకువచ్చి. విప్పారిన ఆ కళ్ళని, అరవిరిసిన ఆ పెదాలని ఆ క్షణం ప్రపంచాన్ని మైమరచి చూస్తాను. నవ్వు విసిరేసి. వెన్నెలను చూపించి. అలల్లో ఆడించి. సీతాకోకచిలుకలా ఎగిరిపోతావు. మళ్ళీ నువ్వు వచ్చేవరకు పుప్పొడిని దాచుకునే పువ్వులా ఎదురుచూస్తాను. కొన్నిసార్లు గాయపడి వస్తావు. తెగిన రెక్కతో కన్నీళ్లతో వస్తావు. గాయాలకు మందు రాసుకొని, రెక్కలు కుట్టించుకొని, కాసేపు ముద్దు చేయించుకొని ఎప్పటిలాగే మళ్ళీ ఓ నవ్వు విసిరి వెళ్లిపోతావు.

నువ్వు నవ్వును అలా పెదాల, కనుల కొస నుండి విసిరిపోయాక ఇంకాసేపు అలాగే ఉండిపోతే బాగుండు, వీలైతే సర్వ కాలలందు, సర్వ సమయాలందూ అట్లాగే ఉండిపోతే బాగుండు అనుకుంటాను. వెన్నెలని చూస్తో. చుక్కల్ని లెక్కిస్తో. వాన చినుకుల్లో తడుస్తో ఉండిపోదాం అనుకుంటాను. సీతాకోకచిలుకవి కదా. స్వేచ్ఛగా ఎగిరిపోతావ్.

సీతాకోకచిలుకను అనుకున్నప్పుడు వాటి రెక్కలు కత్తిరిస్తున్న కాలంలో బతుకుతున్నాం అని గుర్తొస్తుంది.  బంధాలు, అనుబంధాలు, బాధ్యతలు అంటూ రెక్కలను కట్టేస్తున్న కాలం యాదికి వస్తుంది. ఎన్ని రంగుల సీతాకోకచిలుకలు వంట గదిలో మాడి మాడి నల్లరంగు ఒంటికి పులుముకోలేదు. సిలిండర్లు పేలి? నల్లగా మాడి పోలేదు. ఏది సీతాకోకచిలుకల సవ్వడి. తుళ్ళుతూ తిరిగే రంగురంగుల సీతాకోకచిలుకలు ఏవి. మొఖాలకు ప్లాస్టిక్ నవ్వుల్ని పూసుకుని తిరుగుతున్నాయి. ఎదలోతుల్లో బాధను ఉంచుకొని, కనురెప్పల మాటున సంద్రాన్ని దాస్తున్నాయి. ఎవరు చిదిమేశారు వాటి స్వేచ్ఛను?! ఈ మగోన్మాదం కదూ. వీడి విచ్చలవిడి తనం stud గా, వాటి స్వతంత్ర్య ప్రకటన bitch గా ముద్ర వేసింది ఈ మగ వ్యవస్థ కదూ. Feminism అంటే 'సమానత్వం కోసం జరిగే పోరాటం' అని గాక, 'ఆడ పెత్తనం' అన్న మగ వెధవ ఎవడు. వాడు కచ్చితంగా తాటక ముక్కు, చెవులు కోసినవాడి వారసుడో, పాలిస్తున్న పూతన చన్నుల నుండి రక్తం తాగి మరీ చంపిన వాడి వారసుడో అయి ఉంటాడు. ఈ దేశంలో వాళ్లే కదా తలలకు వెలలు కడుతూ గోడపత్రికలు అంటిస్తున్నది. బయటకి వచ్చిన సీతాకోకచిలుకలు వేటాడబడతారు అని వాఖ్యానిస్తున్నది.

సీతాకోకచిలుక ఎగరడం చూస్తుంటే ఎంత బాగుంటుంది. ఒక్కటి ఎగురుతుంటే చూసి చిన్నప్పుడు గంతులు వేసేవాళ్ళం. అదే రంగురంగుల సమూహం అయితే ఆ ఆ ఆనందానికి అంతెక్కడిది. కొన్నిసార్లు కాసేపు దాన్ని పట్టుకొని మళ్ళీ వదిలేసే వాళ్ళం. అది మళ్ళీ దొరకకుండా పోయేది. దాని రాకకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉండేవాళ్ళం. ఆ ఎదురుచూపులో ఓ ఆనందం ఉంది. అయితే సీతాకోకచిలుకకు దారం కట్టి హింసించే పసి కౄరత్వమూ సమాజంలో ఉంది. బాల్యంలోనే స్వేచ్ఛను వాళ్లకి అర్థం చేయించకపోతే సీతాకోకచిలుకల్ని చిదిమెసే యవ్వనులు అవుతారు. ఆ యవ్వనుల వికృత క్రీడను చూస్తూనే ఉన్నాం. చదువుతూనో, వింటునో ఉన్నాం.

ప్రియమైన సీతాకోకచిలుక నువ్ రెక్కలు కట్టుకొని కాదు, రెక్కల బస్సు ఎక్కి పోయావ్. నువ్ నవ్వుతూ ఎగరడం చూడడంలో ఓ ఆనందం ఉంది.  ఎక్కడ పడిపోతావేమో అనే భయంలో చెప్పలేనంత ప్రేమ ఉంది.  నీ రాకకై చూసే ఎదురుచూపుల్లో వచ్చే జ్ఞాపకాల్లో ఏదో గ'మ్మత్తు' ఉంది. అందుకే ఈ నిశి రాతిరి వెన్నెల వేళ నీ జ్ఞాపకాలను కలబోసుకుంటూ రాస్తున్న లేఖ.