ప్రేమలేఖ 13

నీకు గుర్తుందా

నిశీధి వేళ వెన్నెల వాన

బొట్లు బొట్లుగా మబ్బుల నుండి రాలిన చినుకులు

పక్కనే కడలి అలల హోరు

ఆ అలల్ని చూసి 'వాన చినుకుల అల' అని కదూ నువ్వన్నది. 

'అచ్చంగా నీలాగే, కొన్నిసార్లు మౌనంగా, మరి కొన్నిసార్లు హోరుగా హొయలు పోవడం అలలకే చెందింది'

అని నేనంటే ఎప్పటిలాగే ఓ నవ్వు విసిరావు.

అట్లా నవ్వడం నీకే చెల్లింది. 

సూర్యుణ్ణి చూస్తూ తిరిగే పొద్దు తిరుగుడు పువ్వు నవ్వు. నెలవంక నవ్వు. పెదాలను సింగిడిగా మలచిన వాన వెలిసిన నవ్వు. 

ఎట్టా నవ్వుతావు అట్లా. ఎద లోతుల్లో ఉన్న ప్రేమను ఏకకాలంలో పెదాలు, కనుల మీదికి  తీసుకువచ్చి. విప్పారిన ఆ కళ్ళని, అరవిరిసిన ఆ పెదాలని ఆ క్షణం ప్రపంచాన్ని మైమరచి చూస్తాను. నవ్వు విసిరేసి. వెన్నెలను చూపించి. అలల్లో ఆడించి. సీతాకోకచిలుకలా ఎగిరిపోతావు. మళ్ళీ నువ్వు వచ్చేవరకు పుప్పొడిని దాచుకునే పువ్వులా ఎదురుచూస్తాను. కొన్నిసార్లు గాయపడి వస్తావు. తెగిన రెక్కతో కన్నీళ్లతో వస్తావు. గాయాలకు మందు రాసుకొని, రెక్కలు కుట్టించుకొని, కాసేపు ముద్దు చేయించుకొని ఎప్పటిలాగే మళ్ళీ ఓ నవ్వు విసిరి వెళ్లిపోతావు.

నువ్వు నవ్వును అలా పెదాల, కనుల కొస నుండి విసిరిపోయాక ఇంకాసేపు అలాగే ఉండిపోతే బాగుండు, వీలైతే సర్వ కాలలందు, సర్వ సమయాలందూ అట్లాగే ఉండిపోతే బాగుండు అనుకుంటాను. వెన్నెలని చూస్తో. చుక్కల్ని లెక్కిస్తో. వాన చినుకుల్లో తడుస్తో ఉండిపోదాం అనుకుంటాను. సీతాకోకచిలుకవి కదా. స్వేచ్ఛగా ఎగిరిపోతావ్.

సీతాకోకచిలుకను అనుకున్నప్పుడు వాటి రెక్కలు కత్తిరిస్తున్న కాలంలో బతుకుతున్నాం అని గుర్తొస్తుంది.  బంధాలు, అనుబంధాలు, బాధ్యతలు అంటూ రెక్కలను కట్టేస్తున్న కాలం యాదికి వస్తుంది. ఎన్ని రంగుల సీతాకోకచిలుకలు వంట గదిలో మాడి మాడి నల్లరంగు ఒంటికి పులుముకోలేదు. సిలిండర్లు పేలి? నల్లగా మాడి పోలేదు. ఏది సీతాకోకచిలుకల సవ్వడి. తుళ్ళుతూ తిరిగే రంగురంగుల సీతాకోకచిలుకలు ఏవి. మొఖాలకు ప్లాస్టిక్ నవ్వుల్ని పూసుకుని తిరుగుతున్నాయి. ఎదలోతుల్లో బాధను ఉంచుకొని, కనురెప్పల మాటున సంద్రాన్ని దాస్తున్నాయి. ఎవరు చిదిమేశారు వాటి స్వేచ్ఛను?! ఈ మగోన్మాదం కదూ. వీడి విచ్చలవిడి తనం stud గా, వాటి స్వతంత్ర్య ప్రకటన bitch గా ముద్ర వేసింది ఈ మగ వ్యవస్థ కదూ. Feminism అంటే 'సమానత్వం కోసం జరిగే పోరాటం' అని గాక, 'ఆడ పెత్తనం' అన్న మగ వెధవ ఎవడు. వాడు కచ్చితంగా తాటక ముక్కు, చెవులు కోసినవాడి వారసుడో, పాలిస్తున్న పూతన చన్నుల నుండి రక్తం తాగి మరీ చంపిన వాడి వారసుడో అయి ఉంటాడు. ఈ దేశంలో వాళ్లే కదా తలలకు వెలలు కడుతూ గోడపత్రికలు అంటిస్తున్నది. బయటకి వచ్చిన సీతాకోకచిలుకలు వేటాడబడతారు అని వాఖ్యానిస్తున్నది.

సీతాకోకచిలుక ఎగరడం చూస్తుంటే ఎంత బాగుంటుంది. ఒక్కటి ఎగురుతుంటే చూసి చిన్నప్పుడు గంతులు వేసేవాళ్ళం. అదే రంగురంగుల సమూహం అయితే ఆ ఆ ఆనందానికి అంతెక్కడిది. కొన్నిసార్లు కాసేపు దాన్ని పట్టుకొని మళ్ళీ వదిలేసే వాళ్ళం. అది మళ్ళీ దొరకకుండా పోయేది. దాని రాకకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉండేవాళ్ళం. ఆ ఎదురుచూపులో ఓ ఆనందం ఉంది. అయితే సీతాకోకచిలుకకు దారం కట్టి హింసించే పసి కౄరత్వమూ సమాజంలో ఉంది. బాల్యంలోనే స్వేచ్ఛను వాళ్లకి అర్థం చేయించకపోతే సీతాకోకచిలుకల్ని చిదిమెసే యవ్వనులు అవుతారు. ఆ యవ్వనుల వికృత క్రీడను చూస్తూనే ఉన్నాం. చదువుతూనో, వింటునో ఉన్నాం.

ప్రియమైన సీతాకోకచిలుక నువ్ రెక్కలు కట్టుకొని కాదు, రెక్కల బస్సు ఎక్కి పోయావ్. నువ్ నవ్వుతూ ఎగరడం చూడడంలో ఓ ఆనందం ఉంది.  ఎక్కడ పడిపోతావేమో అనే భయంలో చెప్పలేనంత ప్రేమ ఉంది.  నీ రాకకై చూసే ఎదురుచూపుల్లో వచ్చే జ్ఞాపకాల్లో ఏదో గ'మ్మత్తు' ఉంది. అందుకే ఈ నిశి రాతిరి వెన్నెల వేళ నీ జ్ఞాపకాలను కలబోసుకుంటూ రాస్తున్న లేఖ.

ప్రేమలేఖ 12

నువ్వు  ఈ వార్త చదివే ఉంటావ్. మహిళలకు భద్రత లేని దేశాల్లో ఇండియాది మొదటి స్థానం అంటూ ఓ అమెరికన్ సర్వే కథనం. జనాల గగ్గోలు చూసి నాకు నవ్వొచ్చింది. వినడానికి వింతగా ఉన్నా , నవ్వే వచ్చింది. రాహుల్ సాంకృతయాన్ 'వోల్గా నుండి గంగ' గుర్తుందా. అందులో 'గార్గి' అని ఉంటుంది. తానొక ప్రశ్న అడిగితే సమాధానం చెప్పలేక 'గార్గి నీ శిరస్సు నేలకూలిపోతుంది, ఇక మీదట ప్రశ్నించావంటే' అని యజ్ఞవల్కుడు బెదిరించి ఆమెతో వాదం గెలుస్తాడు.  తరువాత గార్గి తన అత్తతో చేసే సంభాషణ గురించి మాట్లాడుకున్నాం. ఆ సంభాషణ మాతృస్వామ్య వ్యవస్థ, పితృస్వామిక వ్యవస్థగా మారుతున్న సందర్భంలోనిది. అత్త గార్గికి చెప్పిన మాటలు గుర్తున్నాయనుకుంటా. 'అక్కడే మహిళపై పురుషుని పెత్తనం మొదలయింది' అని కదూ నువ్వన్నది. అంతేకాదు 'బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ కుట్ర అక్కడే మొదలైంది' అని కదూ మాట్లాడుకుంది.

ఆరోజు గార్గి ఇంకా మాట్లాడి ఉంటే తన తల తెగిపడి ఉండేది. గార్గి అత్త అన్నట్టే, 'యజ్ఞవల్కుడి బ్రహ్మతేజస్సు వల్ల మాత్రం కాదు. ప్రపంచంలో నిశ్శబ్దంగా మొండెం నుండి వేరు చేయబడుతున్న తలల్లాగే'. ఆ రోజు గార్గి ఎందుకు ఆగిందో కానీ బతికి పోయింది. ఇప్పుడు గార్గిలు ఉన్నారు. ప్రశ్నిస్తున్నారు. యజ్ఞవల్కుడిలా 'శిరస్సు నేల రాలుతుంది'  అనట్లేదు. 'దీని మానం తియ్యాలి అంటున్నారు. యోనిలో సీసాలు జొప్పియ్యాలి అంటున్నారు.' నడుస్తున్న కాలంలో గార్గి ఇప్పుడు బరితెగించి మహిళ.

కోరి వచ్చిన మహిళ ముక్కు, చెవులు తమ్ముడితో కోయించిన 'దుర్మార్గుడు' ఈ దేశంలో దేవుడు. పెండ్లాన్ని అడవికి పంపిన వాడు. అటువంటి వాడే భర్తగా రావాలి అని సగటు మహిళ కోరిక. అది వింటుంటే జుగుప్సాగా ఉంది. స్నానం చేస్తున్న అమ్మాయిల బట్టలు ఎత్తుకపోయి చెట్టు మీద కూచొని, నగ్నంగా నడచివస్తే తప్ప బట్టలు ఇవ్వను అన్నవాడూ దేవుడే. మారువేషంలో పోయి అహల్యను బలాత్కరించిన వాడు దేవుళ్ళకి అధిపతి. అయ్య చెప్పిండని తల్లిని నరికినవాడు ఆదర్శప్రాయుడు. గుర్రంతో భార్యని రమింపచేయడం ఒక యాగం. నడి బజారులో పందిరి వేసి మరి రమించడమూ యాగమే. ఇందులో మొగుడికి స్వర్గంలో దేవవేశ్యల ప్రాప్తం కలుగుతుంది. ఎందుకో భార్యకే యే ప్రాప్తం లేదు. ఇవి పురాణాలుగా, ఇతిహాసాలుగా చదువుకున్న దేశం మహిళల పట్ల ఎట్లా ఉంటుందో ఊహించడం కష్టం యేమి కాదు. మనం కళ్ళముందు జరుగుతున్నదే. ''ఆడ'ది కదా! ఎట్లా రాత్రి తిరుగుతుంది. తిరిగితే, ఇట్లాంటి బట్టలు వేసుకుంటే రేపులు జరగవా!' ఇవి మనం రోజూ వింటున్న మాటలే. 'బరితెగించింది. విచ్చలవిడిది. బిచ్.' ఇవి ఇప్పుడు గార్గి సర్వనామాలు.

గార్గి మొదలు ఇప్పటిదాకా మహిళ ఓడించబడుతూనే ఉన్నది. అయినా తిరగబడుతూనే ఉన్నది. 'ఈ మోసాన్ని ద్వేషించడానికి మానవహృదయం మనకిక ప్రొత్సాహమివ్వదా?' అని గార్గి అడిగినట్లే అడుగుతూనే ఉన్నది. 'ఇస్తుందమ్మా! అదే నాకున్న ఆశల్లా.' అని అత్త ఇచ్చిన సమాధానం 108 తరాలుగా (రాహుల్ రాసిననాటికి) ఇంకా ఆశగానే ఉన్నది.

ప్రేమలేఖ 11

ఈ రాత్రి ఎందుకో దుఃఖాన్ని రాయాలి అనిపిస్తుంది. తరతరాలుగా ఒడువని దుఃఖాన్ని.  ఎడతెరిపిలేని అవమానాల తాలూకు గాయాల వలపోతల దుఃఖాన్ని.  వెన్నెల రాత్రులు కలయికలు కాస్తా, పొద్దు పొడవగానే 'అమ్మగారు' అని పిలిచినప్పుడు కనుకొలకుల్లోంచి కారిన దుఃఖాన్ని. ఈ దేశం వాడకి బాకీ పడ్డ దుఃఖాన్ని. నీకు గుర్తుందా. ఓ రోజు ఒక లైన్ ఆర్ట్ చూపించాను. ఆంగ్లంలో వాక్యాలు సరిగ్గా గుర్తులేవు. 'ఈ రాత్రి మన ప్రేమాగ్నిలో మనువు కాలిపోయాడు' ఈ వాక్యాలు రాయాలి అనిపించింది. ఆ ఆర్ట్ చూశాక.  ఆ ఆర్ట్ మీద ఎంత మాట్లాడుకున్నాం. 'వెన్నెల రాత్రి. చెరువు గట్టు. చెట్టు కింద. ఎంత అందమైన దృశ్యం అది. అట్లా అని అది Outdoor పోర్న్ కాదు. ఈ దేశం. దీనికే పరిమితం అయిన కులం. అది విధించిన కట్టుబాట్లను దాటిన, కాదు కాదు కూల్చిన చిత్రం అది' అని కదూ మాట్లాడుకుంది. కంచికచర్ల కొటేశును కదూ యాది చేసుకుంది.

కంచికచర్ల కొటేశు సర్వనామం. ఎంత మంది కోటేశుల జీవితాలు రాత్రి, పగలుకు తేడా చెప్పాయి. రాత్రి మనసు, దేహం ఇచ్చిన అమ్మాయిని పొద్దున్నే 'అమ్మగారు' అని పిలవడం ఎంత విషాదం. ఊరు మోపిన నేరానికి ఆ అమ్మాయే సాక్ష్యం అయితేనే కదా కోటేశులు రైలు పట్టాల మీద ముక్కలయ్యి, చెట్లకు కట్టిన ఉరితాళ్లకు ఏలాడి, కాలిపోయి, బాయిలో మునిగిపోయి చితులమీద దేహాలయ్యేది.  అబ్బాయిగార్లు నిర్ధాక్షిణ్యంగా వదిలేసిపోతారు. అప్పుడు వాడ సునీతై కదూ ఉరి పోసుకునేది. ఎందుకో ఇయ్యాల దుఃఖాన్ని రాయలనుకుంటే కోటేశులు, సునితలు యాదికచ్చారు. ఇంత కన్నా దుఃఖం ఇంకేం ఉంటుంది. నీ ఏడబాటులో కలిగిన దుఃఖాన్ని దీనితో పోల్చుకున్నాను. నా మీద నాకే నవ్వొచ్చింది.

చివరి వాక్యాలు చదివి నువ్వూ నవ్వుకుంటావ్ అనుకుంటా.

అజ్ రాత్ షహార్ కే సాత్

ఈ బుజారం సందెపూట

మొన్నరాని మూలుగతో కల్సీ

మూకుట్లో ఎగిన

ఎద్దు తునకలు

బెంగళూర్ పోవుడు ఐత లేదు గానీ

ఛలో ‘బెంగళూర్ డేస్’ దేఖెంగే

అరే పారు పారు

ప్యార్ హుహారే తుమ్ పర్

జ్యాదా ముస్కురావో మత్ ప్యారే ముస్కాన్

నజర్ న లగ్ జాయే

చాయ్ కా ప్యాస్ లగ్రే మియా

‘తో చల్ ఛార్మినార్ కే తరఫ్’ అంటూ దోస్తు గొంతు

చారెడు చారెడు దోసి

మాకోసమే కట్టిచ్చినవా ఏంది

సూడంగానే దిల్ ఖుష్ ఐతది

..............................................

అరే ఉపర్ దేఖ్ చాంద్

‘ఏం చుప్పనాతిది భై అది’

మబ్బుల్లకి పోవుకుంటా, అచ్చుకుంటా పరశీకాలడ్తది

.......................................................

మౌసమ్ అంటే రంజాన్ దే భాయ్

పేట్ భర్ ఖానా సస్తే మే మిల్తా,

ఓ భీ మస్త్ హాట్కే

గంతే... గంతే...

భాయ్ ఔర్ ఏక్ రోల్...

...............................................

ఆరే రేపు బ్యాంక్ బంద్,

జేబుల  పైసల్ గుడ లెవ్

ఇంకేంది ఏ‌టి‌ఎం ఏడుందో ఎతుకుడే

తిన్నదరిగే దాకా

‘నీయవ్వ ఈ బాడ్కవ్ అచ్చినకాడికెళ్లి

పైసల్ దొర్కుత లెవ్’ అంటూ

పైసల్ రాని ఏ‌టి‌ఎం ముంగట

నడివయస్సు నామాల గొణుగు

ఇగ లోపట్కి పోయి సూసుడు అవసరమా

చల్ పీఛేముడ్

..............................................................

‘కాచిగూడ కాచి వడపోస్తే

కప్పు టీ’

‘ఏం జెప్పినవ్ అలిశెట్టి’ అనుకుంటా

మల్లో చాయ్ దూప తీర్సుకొని

ఇంటికి రస్తా పట్టినం.

పానం సల్లవడ్డది

ఆవును తిన్నంక
దాని గుండెను తిన్నంక
ముడుసు లేని వెలితితోనే
వెన్నుపూసతో జతగూడిన
ఒక్కో ముక్క ముద్దలో కలిసి
గొంతులోకి దిగుతుంటే
ఆకలి ఖాళీ కడుపు నిండి
నిజంగానే పానం సల్లవడ్డది

దొబ్బ, గుండె, కార్జాల కోసం
కొట్లాట జరిగేచోట
పోగు, పోగుకు వాటిని సమానంగా పంచడం
మాకు చియ్యతో పెట్టిన విద్య

ఇక్కడ ఆవును కోసినా రక్తమే
ఆవును తిన్నా రక్తమే
మాంసం తింటున్నందుకు
నెత్తురు పారుతున్న దేశం
దేహాలు మృతదేహాలు అవుతున్న దేశం
ఇది నాగరిక అనాగరిక దేశం

ఎవడ్రా ఇక్కడ
మనుషులంతా సమానం అన్నది
జంతువులంతా సమానం అన్నది
ఒక్కసారి వాడికి
ఈ దేశపు మూర్ఖ చిత్రాన్ని చూపించండి
'All are equal but some are more equal' అన్న
వాస్తవ దృశ్యం ఏమైనా అర్థమవుతుందో చూద్దాం

లేకపోతే వాన్నోసారి
ఇటు పట్టుకరండీ
చూసి తట్టుకుంటానంటే
ఆవును తిన్నందుకు పారిన
అలగా జనాల నెత్తురు చూపిస్తాం

('శివరాత్రి సుధాకర్, విజయ్ సాధు'లతో కలిసి)

పోగు

పొద్దున్నే కాసేపలా బయట
గాలికి తిరిగి
తెల్లని గోడ మలుపు తిరగ్గానే
అప్పుడే కోసిన ఎర్రని మాంసం
పోగును ఎత్తుకుందాం అనుకుంటుండగా 
ఎక్కడో ఓ అనుమానం
'భాయ్ గోష్ భైల్ కా? యా భైన్స్ కా'? అని అడిగా
'గాయ్ కా భాయ్' అని అతడి
నగుమోము సమాధానం
రెండు పోగులెత్తుకొని ఇంటికి పయనం

ఒకానొక ఉదయం

ఎన్ని ఉదయాలు
సూర్యోదయాన్ని చూడకుండా గడిచిపోయాయి

అయినా నీ మోములోనే
ఎన్ని సూర్య, చంద్రోదయలు చూల్లేదూ...

ఈ ఉదయం ఎంత దుర్మార్గమైనది
నువ్వు పక్కన లేవని గుర్తు చేయడానికి కదూ
నన్ను మేల్కొలిపింది